اشعار کردی


اشعار کردی



اشعار کردی
کانی

هه ر كاتی ده كه ومه بیری

وه كو روژانی جوانی

بو ساریژی زامه كانم

به ته نیا دیمه سه ر كانی

زوخاوی دل هه ل ده ریژم بو ورده شه پوله كانی

ئه م به سته یه بو ده خوینم به لاوه ك یا به گورانی

كانی كانی تو جیژوانی پریه كانی

تو ئایونه ی ئاسمانی

خونی جه رگی چیا سه خت و به ر زه كانی

خوزگا ئه وه ی من ده ی زانم توش بیزانی

كانی كانی

ده زانی بو زور دی مه لات؟

چون له لای تو به جی ماون جی پی كانی

كانی كانی

تو شاهیدی پشكوتنی ئه وینیكی ئا سمانی

قاتلی من له توی دا شورد په ن جه كانی

خونی دلم تكاوه نیو ئاوی كانی

به ده م دزه ی ئه وینه وه

ده مردم و نه م ده زانی

كانی كانی كانی كانی

ترجمه:


چشمه


هر زمانی بیادش می افتم

همچو روزگار جوانی

برای تسكین زخمهایم

تنهایی به سر چشمه می روم

درد دلم رو به دست موجهای كوچكش می سپارم

این شعر رو براش با دكلمه یا با آواز می خوانم

ای چشمه :تو میعادگاه فرشتگانی

تو آینه آسمانی

خون دل كوههای سخت و مرتفع هستی

ای چشمه : كاش آن چیزهای كه من می دانم تو هم می دانستی

چون جای پاهاش پیش تو به جا مانده

ای چشمه :

تو شاهد شكوفه دادن عشقی آسمانی بودی

قاتل من دستهایش را در توشست

خون دلم در درون آب چشمه ریخت

به همراه خنده عشق

میمردم و نمی فهمیدم

ای چشمه ای چشمه



استاد شهریار و دیدن معشوقه ای که ازدواج کرده...

1:

وه‌‌كوو شێعر وه‌‌ره‌‌ بۆ لام

وه‌‌كوو شێعر وه‌‌ره‌‌ بۆ لام
مثل شعر بسویم بیا
له‌‌ هه‌‌ر كاتێكا پێت ده‌‌كرێ
هروقت که تونستی
‌‌ هه‌‌ر شوێنێ خۆت ئه‌‌یزانی!
میعاد گاه را که خودت میدانی
شێعر ناپرسێ من چۆنم

ای شعر حالم را نمی پرسی؟
شێعر ناپرسێ من له‌‌ كوێم!
ای شعر نمی پرسی کجام؟
كه‌‌ مه‌‌یلم بوو ده‌ڵێم وه‌‌ره‌‌

هر وقت که دوست داشتم میگم بیا

كه‌‌ پێی خۆش بوو

که دوست داشت
ده‌‌ڵێ : وا دێم!

فرمود: دارم میام
شێعركه‌‌ دێ؛ وه‌‌ك باران دێ

شعر که میاد مثل بارون میاد
له‌‌ چوار وه‌‌رزی ژیانم دا،

در چهار فصل عمرم
داده‌‌بارێ:

می بارد
دڵۆپ دڵۆپ

قطره قطره
خوڕڕه‌‌م خوڕڕه‌‌م

به شدت

یان ڕه‌‌هێڵه‌‌

یا مثل رگبار
تۆش وه‌‌ك شێعر وه‌‌ره‌‌ بۆ لام

توهم مثل شعر بسویم بیا
وه‌‌كوو شێعری

شبیه شعر
جێممه‌‌هێڵه‌‌
تنهام مگذار


زندگینامه شاعران

2:

به‌ کوردی

فرمێسکه‌کانی من بۆ تۆ

ئه‌گه‌ر ڕۆژێک هات و ویستت

نامه‌یه‌کی پر له‌ هه‌ستت

بنوسیت بۆ هاوڕییه‌کت

ئه‌و فرمێسکانه‌ی بۆ دوریت باراندومه‌

ئه‌ینێرم بۆت

هه‌موی بکه‌ ناوجافه‌که‌ت

هه‌مو هه‌سته‌ جوانه‌کانت

به‌ فرمێسکی چاوه‌کانم بنوسه‌وه‌

له‌وه‌مه‌ترسه‌ ته‌واوبێت

فرمێسکه‌کانی من بۆ تۆ

نه‌ ده‌ریایه‌و نه‌ زه‌ریایه‌

نه‌ک به‌ نوسینی نامه‌یه‌ک

به‌ نوسینی چه‌نه‌ها نامه‌ی پر هه‌ست و

چه‌نه‌ها ڕۆمانی درێژ

ته‌واو نابێت




به‌ فارسی


اشکهای من برای تو
اگر روزی امدو خواستی
نامه ای پر آز احساس
بنویسی برای دوستی
اون اشکهای که ریختم برای دوریت
میفرستم برات
همه اش را بریز داخل خدنویست
همه احساسات زیبایت را
با اشک چشمهایم بنویس
از این نترس که تموم بشن
اشکهای من برای تو
اندازه دریا و اقیانوس هاست
با نوشتن یک نامه نه
بلکه برای نوشتن چند نامه پر از احساس
چندان رومان بی پایان
تمام نمیشود .


مهدی اخوان ثالث

3:

ای بی‌نشان
در برابر چشم‌های آسمان
ابر را
در برابر چشم‌های ابر
باد را
در برابر چشم‌های باد
باران را
در برابر چشم‌های باران
خاک را
دزدیدند،
و سرانجام در برابر همه چشم‌ها
دو چشم زنده را زنده به گور کردند
چشم‌هایی که دزدها را دیده بود.
اگر
از ترانه‌های من اگر
گل را بگیرند
یک فصل خواهد مرد
اگر عشق را بگیرند
دو فصل خواهد مرد
و اگر نان را
سه فصل خواهد مرد
اما آزادی را
اگر از ترانه‌های من،
آزادی را بگیرند
سال، تمام سال خواهد مرد.


پایان رنج‌ها
بافنده‌ای
تمام عمر
ترنج و ابریشم می‌بافت
گل می‌بافت
اما وقتی مرد
نه فرشی داشت
و نه کسی
که گلی بر گورش بگذارد.


در اینجا
کوه شاعر هست
درخت، قلم
دشت، کاغذ
رود، سطر
سنگ، نقطه
و من
که علامت تعجب‌ام!


شعر
شعر
آوای کبوتر هست به وقت عشق
شعر
بال پروانه هست به وقت باران
شعر
غبار ستاره‌ایست
که بر دشت‌ها و دامنه‌ها می‌بارد
و شعر
سرانگشتان کودکان هست
در دوزخ کردستان
و در گورهای بی نشان رواندا.


نوشتن
آسمان
همیشه باران را نمی‌نویسد
باران
همیشه رود را،
رود
باغ را،
باغ
گل را،
و من
همیشه شعر ...


برگزیده اشعار زیبای عشقی بوشهری
شعر بزرگ خود را ...


شاعر همجنسگرای ایرانی!+عکس
!




مرگ
هر شب می‌آید
بال می‌گسترداند بر خواب‌هایم
هر روز می‌آید
قدم‌های خسته مرا می‌شمرد مرگ،
و باز به جست‌و‌جوی نشانی تازه
تمامی‌ جیب‌هایم را می‌کاود.
همین!


پیانو
ناگهنان
پرتسوهای جان شاعران جهان
پرواز کردند،
چرخی زدند
و بعد به آرامی
فرود آمدند
و در صندوقی نظر کرده آرام گرفتند.
امروز به اون صندوق
پیانو می‌گوییم.


مهمانی
باران را به خانه دعوت کردم
آمد، ماند،‌ و رفت،
شاخه گلی برایم جا گذاشته بود.

آفتاب را به خانه دعوت کردم
آمد، ماند، و رفت،
آینه کوچکی برایم جا گذاشته بود.

درخت را به خانه دعوت کردم
آمد، ماند، و رفت
شانه سبزی برایم جا گذاشته بود.

تو را به خانه دعوت کردم
تو، زیباترین دختر جهان!
و آمدی
و با من بودی
و وقت بازگشت
گل و آینه و شانه را با خود بردی،
و برای من شعری زیبا
زیبا جا گذاشتی و من کامل شدم.


به یاد آر
به یاد آر
پرنده اگر پرواز می‌کند
فقط به خاطر آسمان آبی نیست

چشمه اگر می‌جوشد
فقط برای رسیدن به رودخانه نیست

درخت اگر سایه دارد
فقط به دلیل شاخ و برگ‌اش نیست

اسب اگر می‌تازد
فقط از ترس تازیانه راکب نیست

باد اگر می‌وزد
فقط برای رقص جنگل نیست
و تو اگر شعرهای مرا می‌خوانی
فقط به بهانه نام شیرکو بی‌کس نیست.


نقاشی
چهار کودک:
ترک، فارس، عرب
و کرد
تصویر مردی را کشیدند.

اولی دست‌هایش را
دومی سرش را
سومی میانه و پاهایش را
و چهارمی
تفنگی بر دوش اش.


دره پروانه‌ها
1
قطره قطره
باران می‌نویسد: گل
نم به نم
دو دیده من می‌نویسد: تو!
چه سال پر باران غریبی
چه اندوه دست و دل بازی
که این گونه
سنگ به سنگ
سرم را می‌شکند، شکوفه می‌کند
و برگ به برگ
سرانگشتان مرده‌ام را می‌تاسد، سیاه می‌کند.
و خود همچون گیاهکی بی پناه
به باد سپرده می‌شوم
تا در زمهریر ذهن تو زندگی کنم، زاده شوم

هوهوی باد


ویلیام شکـسپــیر

4:

به شێ له شێعری به رزی (ئیسماعیل)
دوکتور ڕه زا به را هه نی

به چاوه سووره کانت سوێند ئه خۆم ئیسماعیلی خۆشه ویستم
که هه تاو، ڕۆژێ، باشتر له و ڕۆژه ی که تۆ مردی تیشک ئه دا
به مووه سپییه کانت که بۆ ماوه ێکیش سوور بوون
که هه تاو ڕۆژێ که هه تاو ڕۆژێ که هه تاو ڕۆژێ
باشتر له و ڕۆژه ی که تۆ مردی تیشک ئه دا

ئه ی ناسیاوی من له باخه بنه و شه کانی لێوه یی و ماچدا!
ئه ی ڕاکشاوه له سه ر چرپایه فه نه ریکه ی خه سته خانه ی «مێهرگان»!
ئه ی ئازاد خوازی هه ژار له سه ر پلیکانه کانی دڵۆڤان!
ئه ی ئه سرینه بێ که سه سپاردراوه کان به سروه باخی شێت خانه!
ئه ی شاعیر تر له شێعره کانی خۆت و شێعره کانی ئێمه!
تۆ ئه ی به زایه چوو له زانکۆ کان، قوتابخانه کان، قاوه خانه کان، مه یخانه کان،
و له خۆشه ویستی ژن و مناڵ و هه ڤاڵه سپڵه کانێ وه ک ئێمه!
ئه ی هیوادار به م گومانه که کاتێ « ئیستالین» له شه قامی«چرچیل» ده ر که وێت
و «هه ڤاڵه» کانیشت بۆ چاره سه ری چورکه پێچه که ت تۆ به ره و مسکۆ بنێرن!

|...|

بیره وه ریه که ت ناشتاێکه له هه وه ڵین ڕۆژی ڕاپه ڕین خواردم
بیری مردنت،
ئاوه وسڵێکه که شه هیدێکی کون کون کراو له شۆرش دا پێمدا
له سه ر جێوبانه که ت هه ڵ مه سته
ئه ی که سێ که وشه کانت دانه دانه و ده سه ده سه له بیر چوووه
توخوا، هه ڵ مه سته له جێوبانه که ت!
-هه ر وه ک ئاسمانێ که باڵنده کانی خۆی به پۆل له بیر ئه کات
وه ک شه وێ که ئه ستێره کانی خۆی له بیر ئه کا-
هه ڵ مه سته له جێوبانه که ت!
ئه ی باوکی زامدار ی کۆتره کانی گریانی ئێران!
ئه ی شاعیره گه نجه که ی سی ساڵ له مه و به ر بۆ کرێکاران!
-کاتێ ئه بوایه له وان واژۆت بگرتایه که له شێعره که ت تێئه گه یشتن
که ئه و شێعرێ کرێکاره کانیش ئه فامن-
ئه ی شاربه‌ده‌ر له شانه سووتاوه که ی شافر به ره و قاحبه خانه ی تاران!
تاران، به ر له وه ی بمری، تۆی به قه برێکی بێ ناو دانا
هه ڵ مه سته له جێوبانه که ت ،
به ڵام به من بڵێ: قه بره که ت له کوێیه تا هه ورێشمێ له وشه کان به سه ریا بڕێژم!


ترجمه فارسی:

بخشی از شعر بلند " اسماعیل " دکتر رضا براهنی



قسم به چشم های سرخت اسماعیل عزیزم،
که آفتاب، روزی، بهتر از اون روزی که تو مردی خواهد تابید
قسم به موهای سفیدت که مدتی هم سرخ بودند
که آفتاب روزی که آفتاب روزی که آفتاب روزی
بهتر از اون روزی که تو مردی خواهد تابید.


پل الوار (Paul Éluard )

.


کنت رکسروث
.

ای آشنای من در باغ های بنفش جنون و بوسه !
ای دراز کشیده بر روی تختخواب فنری بیمارستان " مهرگان " !
ای آزادی خوان فقیر بر روی پله های مهربان!
ای اشک های تنهای سپرده به نسیم باغ تیمارستان!
ای شاعر تر از شعرهای خود و شعر های ما!
ای تباه شده در دانشگاه، در مدارس، در کافه ها، میخانه ها
و در محبت زن و فرزند و دوستان نمک نشناسی چون ما!
ای امیدوار به این خیال که وقتی « هستالین» در خیابان« چرچیل» ظهور خواهد کرد
و «رفقا» یت برای معالجه شاش بندت تو را به «مسکو» خواهند فرستاد!
.
|...|

یادت صبحانه ای هست که در روز اول انقلاب خوردم
خاطره مرگت،
آب غسلی هست که شهیدی سوراخ سوراخ شده در انقلاب را دادم
بلند نشو از رختخوابت!
ای که واژه ها را هم یک یک و هم دسته دسته فراموش کردی،
تو را به خدا، بلند نشو از رختخوابت!
-مثل آسمانی که پرنده هایش را فوج فوج فراموش می کند
مثل شبی که ستاره هایش را فراموش می کند-
بلند نشو از رختخوابت! .

ای پدر زخمی کبوترهای گریان ایران!
ای شعر خوان جوان سی سال پیش برای کارگران!
-وقتی که باید از اونان امضا می گرفتی که شعرت را می فهمند،
که شعری هست که کارگران هم می فهمند-
ای تبعید شده از شانه سوخته کویر به روسپی خلنه تهران!
تهران، تو را، پیش از اونکه بمیری، به گوری گمنام بدل کرد
بلند نشو از رختخوابت،
اما به من بگو: گورت کجاست تا ابریشمی از کلمات بر اون بریزم!

5:


لێم ببوره

مرا ببخش


ئه‌زیزه‌که‌م لێم ببوره‌ که‌ نه‌متوانی مۆمیک بم بۆت
عزیزم مرا ببخش که نتوانستم شمعی باشم برای تو
له‌ شه‌وانی تاریکیدا داگیرسێم بۆت
توی شبهای تاریک بسوزم برایت
که‌ نه‌متوانی گشت ئه‌ستێره‌کانی ئاسمان بینم
که نتوانستم ستاره های آسمان را بیارم
دانه‌ دانه‌ به‌سه‌ر تۆیا بیبارێنم
دونه دونه بر سر تو ببارونم
که‌ له‌ ناو هه‌ر گوڵێک ماڵێکم بۆت پێکنه‌هێنا
که توی هر گلی کلبه ای برایت نساختم
که‌ دڵی خۆمم وه‌ک دیاری بۆت نه‌هێنا
که دل خدرا مسل هدیه برایت نیاوردم
ئاخر گوڵم چیت بۆ بێنم
آخه گلم چی برایت بیارم
من چ شتێکت پێشکه‌ش که‌م
من چیرا بهت ببخشم
کاتێک ڕوخساری تۆ مانگه
وقتی روی تو مسل ماهه
ڕوناکی هه‌زاران مۆمیش له‌ ئاستیدا زۆر زۆر مه‌نگه
روشنا ای هزاران شمع هم برایت هنوز کمه
کاتێک چاوانت ئه‌ستێره‌ن
وقتی چشمهایت ستارن
گشت ئه‌ستێره‌کانی ئاسمان ئه‌گریه‌نن
همه ای ستاره های آسمان را به گریه می اندازن
لێوانیشت خونچه‌ی گوڵه‌
لب هایت خنچه ی گلن
که‌ سه‌رچاوه‌ی هه‌موو گوڵێک خونچه‌ی گوڵه
که منبع همه ی گلها خنچه ی گلن
هه‌زاران دڵ بۆته‌ دیلی عه‌شقی تۆ
هزاران دل عاشق شدن مست تو
دڵی من یه‌کجار بچوکه‌ که‌ ببێته‌ دیاری بۆ تۆ
دل من بسیار کوچک هست که بشه هدیه برای تو

6:

یادگاریه‌کانی تۆ


یادگاری های تو
ئه‌مشه‌و یادگاریه‌کانی تۆ ڕایانکێشام به‌ره‌و دنیایه‌ک له‌ جوانی
امشب یادگاری های تو مرا بردن طرف یک دنیا از زیبا ای
به‌ره‌و دنیای پڕ ئه‌فسانه‌و به‌ره‌و دنیای پڕ له‌ تۆیی
طرف دنیای آفسانه ای , طرف دنیای پر از تو ای
بۆ ئاسمانێک پڕ له‌ سۆزو بۆ زه‌مه‌نێک پڕ له‌ پاکی
طرف آسمانی پراز مهبت , طرف وقته ای پراز پاکی
بۆ ژیانێک لێوان لێو له‌ خۆشه‌ویستی
طرف زندگی ای پراز دوست داشتن
ئازیزه‌که‌م یادگاریه‌کانت زۆر جوانن
عزیزم یادگاری هایت بسیار زیباهستند
پڕ ئه‌وینن ئێستاکه‌ وا دنیای منن
پراز عشق الان دنیای منن
هه‌مو شه‌وێک دێن و ئه‌مبه‌ن
همه شب ها میان و منرا میبرن
له‌ هه‌ر هه‌مو ناخۆشیه‌ک دورم ئه‌که‌ن
از همه ی بدی ها دورم میکنن
ئازیزی من من به‌س یه‌ک ئاواتم هه‌یه‌
عزیز من من تنها یک آرزو دارم
گوڵم ئه‌و ئاواته‌شم ئه‌وه‌یه‌
گلم آرزوی که دارم اینست که
که‌ یادگاریه‌کانت ئه‌مبه‌ن نه‌مهێننه‌وه‌
وقتی یادگاری هایت منرا میبرن برم نگردانن
یان ئه‌وه‌ی خۆشیان له‌گه‌ڵ منا بێنه‌وه
یا اینکه انها با من برگردن

7:


ناتوانم پێناسه‌ت که‌م
نمیتوانم تعریفت کنم

دڵگیر مه‌به‌ ئازیزه‌که‌م که‌ ناتوانم
دل گیر نشو عزیزم که نمیتوانم
زو زو شعرت بۆ بنوسم
زود زود شعری برایت بنویسم
بڕوائه‌که‌ی که‌ ناتوانم پێناسه‌ت که‌م
باورمیکنی که نمیتوانم تعریفت کنم
گه‌ر هه‌زاران وشه‌ لێکده‌م
آگر هزاران کلمه بنویسم
ناتوانم باس له‌ دوریت که‌م
نمیتوانم چیزی آز دوریت بنویسم
به‌خوا وشه‌یه‌ک شک نابه‌م
بخدا کلمه ای نمیبینم
که‌ جوانیتی پێ ته‌عبیرکه‌م
که تعریف زیبا ی ترا با اون کنم
گوڵم ناتوانم پێتبڵێم
گلم نمیتوانم بهت بگم
هێنده‌ی چی ئازیزی له‌لام
اوندازه چه چیزی عزیزی برایم
له‌ دنیادا شتێک نیه‌ وه‌ک تۆ خۆشه‌ویستبێت له‌لام
در دنیا چیزی نیست اوندازه تو دوست داشتنی تر باشد برایم

8:

به‌ کوردی

فرمێسکه‌کانی من بۆ تۆ

ئه‌گه‌ر ڕۆژێک هات و ویستت

نامه‌یه‌کی پر له‌ هه‌ستت

بنوسیت بۆ هاوڕییه‌کت

ئه‌و فرمێسکانه‌ی بۆ دوریت باراندومه‌

ئه‌ینێرم بۆت

هه‌موی بکه‌ ناوجافه‌که‌ت

هه‌مو هه‌سته‌ جوانه‌کانت

به‌ فرمێسکی چاوه‌کانم بنوسه‌وه‌

له‌وه‌مه‌ترسه‌ ته‌واوبێت

فرمێسکه‌کانی من بۆ تۆ

نه‌ ده‌ریایه‌و نه‌ زه‌ریایه‌

نه‌ک به‌ نوسینی نامه‌یه‌ک

به‌ نوسینی چه‌نه‌ها نامه‌ی پر هه‌ست و

چه‌نه‌ها ڕۆمانی درێژ

ته‌واو نابێت




به‌ فارسی


اشکهای من برای تو
اگر روزی امدو خواستی
نامه ای پر آز احساس
بنویسی برای دوستی
اون اشکهای که ریختم برای دوریت
میفرستم برات
همه اش را بریز داخل خدنویست
همه احساسات زیبایت را
با اشک چشمهایم بنویس
از این نترس که تموم بشن
اشکهای من برای تو
اندازه دریا و اقیانوس هاست
با نوشتن یک نامه نه
بلکه برای نوشتن چند نامه پر از احساس
چندان رومان بی پایان
تمام نمیشود .

9:

به شێ له شێعری به رزی (ئیسماعیل)
دوکتور ڕه زا به را هه نی

به چاوه سووره کانت سوێند ئه خۆم ئیسماعیلی خۆشه ویستم
که هه تاو، ڕۆژێ، باشتر له و ڕۆژه ی که تۆ مردی تیشک ئه دا
به مووه سپییه کانت که بۆ ماوه ێکیش سوور بوون
که هه تاو ڕۆژێ که هه تاو ڕۆژێ که هه تاو ڕۆژێ
باشتر له و ڕۆژه ی که تۆ مردی تیشک ئه دا

ئه ی ناسیاوی من له باخه بنه و شه کانی لێوه یی و ماچدا!
ئه ی ڕاکشاوه له سه ر چرپایه فه نه ریکه ی خه سته خانه ی «مێهرگان»!
ئه ی ئازاد خوازی هه ژار له سه ر پلیکانه کانی دڵۆڤان!
ئه ی ئه سرینه بێ که سه سپاردراوه کان به سروه باخی شێت خانه!
ئه ی شاعیر تر له شێعره کانی خۆت و شێعره کانی ئێمه!
تۆ ئه ی به زایه چوو له زانکۆ کان، قوتابخانه کان، قاوه خانه کان، مه یخانه کان،
و له خۆشه ویستی ژن و مناڵ و هه ڤاڵه سپڵه کانێ وه ک ئێمه!
ئه ی هیوادار به م گومانه که کاتێ « ئیستالین» له شه قامی«چرچیل» ده ر که وێت
و «هه ڤاڵه» کانیشت بۆ چاره سه ری چورکه پێچه که ت تۆ به ره و مسکۆ بنێرن!


بیره وه ریه که ت ناشتاێکه له هه وه ڵین ڕۆژی ڕاپه ڕین خواردم
بیری مردنت،
ئاوه وسڵێکه که شه هیدێکی کون کون کراو له شۆرش دا پێمدا
له سه ر جێوبانه که ت هه ڵ مه سته
ئه ی که سێ که وشه کانت دانه دانه و ده سه ده سه له بیر چوووه
توخوا، هه ڵ مه سته له جێوبانه که ت!
-هه ر وه ک ئاسمانێ که باڵنده کانی خۆی به پۆل له بیر ئه کات
وه ک شه وێ که ئه ستێره کانی خۆی له بیر ئه کا-
هه ڵ مه سته له جێوبانه که ت!
ئه ی باوکی زامدار ی کۆتره کانی گریانی ئێران!
ئه ی شاعیره گه نجه که ی سی ساڵ له مه و به ر بۆ کرێکاران!
-کاتێ ئه بوایه له وان واژۆت بگرتایه که له شێعره که ت تێئه گه یشتن
که ئه و شێعرێ کرێکاره کانیش ئه فامن-
ئه ی شاربه‌ده‌ر له شانه سووتاوه که ی شافر به ره و قاحبه خانه ی تاران!
تاران، به ر له وه ی بمری، تۆی به قه برێکی بێ ناو دانا
هه ڵ مه سته له جێوبانه که ت ،
به ڵام به من بڵێ: قه بره که ت له کوێیه تا هه ورێشمێ له وشه کان به سه ریا بڕێژم!


ترجمه فارسی:


بخشی از شعر بلند " اسماعیل " دکتر رضا براهنی



قسم به چشم های سرخت اسماعیل عزیزم،
که آفتاب، روزی، بهتر از اون روزی که تو مردی خواهد تابید
قسم به موهای سفیدت که مدتی هم سرخ بودند
که آفتاب روزی که آفتاب روزی که آفتاب روزی
بهتر از اون روزی که تو مردی خواهد تابید.


.

.
ای آشنای من در باغ های بنفش جنون و بوسه !
ای دراز کشیده بر روی تختخواب فنری بیمارستان " مهرگان " !
ای آزادی خوان فقیر بر روی پله های مهربان!
ای اشک های تنهای سپرده به نسیم باغ تیمارستان!
ای شاعر تر از شعرهای خود و شعر های ما!
ای تباه شده در دانشگاه، در مدارس، در کافه ها، میخانه ها
و در محبت زن و فرزند و دوستان نمک نشناسی چون ما!
ای امیدوار به این خیال که وقتی « هستالین» در خیابان« چرچیل» ظهور خواهد کرد
و «رفقا» یت برای معالجه شاش بندت تو را به «مسکو» خواهند فرستاد!
.

یادت صبحانه ای هست که در روز اول انقلاب خوردم
خاطره مرگت،
آب غسلی هست که شهیدی سوراخ سوراخ شده در انقلاب را دادم
بلند نشو از رختخوابت!
ای که واژه ها را هم یک یک و هم دسته دسته فراموش کردی،
تو را به خدا، بلند نشو از رختخوابت!
-مثل آسمانی که پرنده هایش را فوج فوج فراموش می کند
مثل شبی که ستاره هایش را فراموش می کند-
بلند نشو از رختخوابت! .

ای پدر زخمی کبوترهای گریان ایران!
ای شعر خوان جوان سی سال پیش برای کارگران!
-وقتی که باید از اونان امضا می گرفتی که شعرت را می فهمند،
که شعری هست که کارگران هم می فهمند-
ای تبعید شده از شانه سوخته کویر به روسپی خلنه تهران!
تهران، تو را، پیش از اونکه بمیری، به گوری گمنام بدل کرد
بلند نشو از رختخوابت،
اما به من بگو: گورت کجاست تا ابریشمی از کلمات بر اون بریزم!

10:


روژگار

روژگاری به ختم تا که ی هه ر وایه
من و دلداری له یه ک جودایه


خودایه تا که ی حالی من وابی
هه موو ژیانم هر به ته نها بی


سه رانسه ردونیا حالم ده زانی
که س جاره ی ده ردی دلم نازانی


ته مه ن سه رتا پای گه لا وه رین بور
هه ر زامی سه خت و هه ر دل برین بور


خو توئه زانی چه ن دل شکاوم
به دوای عیشقی تو بی هیوا ماوم


ئیتر بوچی توش وازم لی دینی
وه ک گولی به ها ر عیشقم ده مرینی

11:


توم هه ر له بیره

له شایی دا له وه ختی هه لپه رینا
له خوشی دا له کاتی پی که نینا

له کوری ماته م و گریان و شینا
ئه من ئه ی نیشتمان توم هه ر له بیره

به شه و تاکوو به سه رما زال ده بی خه و
به روژ تاکوو دوباره دیته وه شه و

زه مانیکی که ده چمه سه یری گولزار
له گه ل پولی ره فیقانی وه فادار

ته نانه ت وه ختی ده سبازی له گه ل یار
ئه من ئه ی نیشتمان توم هه ر له بیره

له کویستانی ده می راو و شکاری
له م زرایه که خوم هه لکرد له کاری

له جی ژوانی که ده کوشک مه مکی یاری
ئه من ئه ی نیشتمان توم هه ر له بیره

دکه م ته رخان له ری ی تودا ژیانم
له سه نگه ردا به ره ورووی دوژمنانم

به خاکی تو دمی ئاویلکه دانم
ئه من ئه ی نیشتمان توم هه ر له بیره
هیمن

12:

عاشقی بێ‌دڵ ده‌ناڵێ، مه‌یلی گریانی هه‌یه‌
بێ‌شکه‌ هه‌وره‌ تریشقه‌ تاوی بارانی هه‌یه‌

چاوی من ده‌م‌ده‌م ده‌رێژێ ئاوی ساف و خوێنی گه‌ش
دا بڵێن ده‌ریای عومانه‌ دوڕڕ و مه‌رجانی هه‌یه‌

په‌رچه‌می ڕوو داده‌پۆشێ، پێچی زوڵفی پێچه‌یه‌
دا به‌ ڕۆژیش پێی بڵێن شه‌معی شه‌بوستانی هه‌یه‌

ئاسمانی حوسنی مه‌حبووبه‌م له‌ ئه‌برۆ و زوڵف و ڕوو
دوو هیلال و دوو شه‌و و دوو ماهی تابانی هه‌یه‌

هه‌ر له‌بت، یا سینه‌شت هه‌ر دوو به‌ده‌رخه‌، دابڵێن:
له‌علی ڕوممانی هه‌یه‌، یا له‌عل و ڕوممانی هه‌یه‌

وه‌حشیه‌ لێمان له‌به‌ر ته‌عنه‌ی ڕه‌قیبی سه‌گ سیفه‌ت
ڕاسته‌ هه‌ر زیی‌ڕۆحێ بۆ وه‌سواسه‌ شه‌یتانی هه‌یه‌

دڵ موشه‌ببه‌ک بوو له‌ به‌ر ئێشانی نیشانی موژه‌ت
حه‌یفه‌ قوربان! ئاخر ئه‌م نیشانه‌یه‌ شانی هه‌یه‌

له‌حزه‌یێک و له‌محه‌یێک چاوم به‌ چاوی ناکه‌وێ
کێ ده‌ڵێ وه‌حشی غه‌زاله‌ مه‌یلی ئینسانی هه‌یه‌

تۆ ئه‌گه‌ر هه‌ستی، له‌ جێ ڕاوه‌ستی دێو و کافریش
دێن ده‌ڵێن: به‌ خودا قیامه‌ت ڕاسته‌ هه‌ستانی هه‌یه‌

فارس و کورد و عه‌ره‌ب هه‌ر سێم به‌ ده‌فته‌ر گرتووه‌
«نالی» ئه‌مڕۆ حاکمی سێ موڵکه‌ دیوانی هه‌یه‌!

نالی

13:

وا که چاک سینه گه د ده رس و کتاوم هه ر یه سه
بوومه نه زر ئه و ده مه جام شه ر اوم هه ر یه سه
رووژ تا شه و کار و بارم شین و شیوه ن کردنه
تاق وه سانم هه ر یه سه باخ سه راوم هه ر یه سه
هه م په ر و بالم به سانه هه م ده مم دیوراننه
تا م بووم و حه رف حه ق نه یوشم جوواوم هه ر یه سه
گش که سم ! ده ردد وه گیانم ! نیور دیده راسه گه م !
م چوه بیوشم تا تو نادانی عه زاوم هه ر یه سه
شار کرماشان دیار عشقه خاپووری نه که ین
خه رگ کووره بنیشم خاک و ئاوم هه ر یه سه
په رته و ئه ر ئاواره م و باوان خراو و ده روه ده ر
ئیوشم ئی زولمه نه مینید ناحساوم هه ر یه سه

"پرتو کرمانشاهی"

14:

داخنامه


ئمشه و بو یه که م جارله به ر چرکه کان پارامه وه!
که شه ل ببن
به لکو شه و به سه رنه چی!!!
بو یه که م جار له شم رویش رویش
زریکاندی و
هاته له رزه که ده قیقه کان هاواریان کرد
به یان هات !!!
ئه مشه و گریام و
ژیام و امت به لکوروژنه نه بیته وه!!!
به لکو روژنه نه بیته وه و
کوتره سپی سه ر لقی داره -بی -حه ساره که مان
روحی پیروزی هیلانه بی باوانه که ی
به جی نهیلی!!!

15:


دلی ته نگم سی تاریکه



کاتی په نجه ی خوشه ویستیت



تالی که زیه ی تاسه کانی ئه بزوینی



له و ساته دا یادی دووریت



دلی ماندووی ئه له رزینی



ئاوازی خه م لی ئه دات و



پر به زاری شیعریکی نوی ئه چریکینی.


شعری خاتوو ژیلا حوسه ینی

16:

وه‌ره‌ جه‌لاد!
وه‌ره‌ گیانم هه‌موو له‌ت له‌ت بکه‌ تاکوو بزانی چۆنه‌ ئیمانم.
ئه‌تۆ جه‌لاد!
ئه‌گه‌ر ده‌ربێنی ئێسکانم،
ئه‌گه‌ر بێنی له‌به‌ر چاوم بکوژی گشت عه‌زیزانم،
به‌ وه‌ڵاهی،
به‌ خاکی پاکی کوردستان،
ئه‌من کوردم قه‌تیش ناڵێم په‌شیمانم..

وه‌ره‌ جه‌لاد !
وه‌ره‌ ئه‌ی خوێنمژی به‌دکار !
ده‌توانی بیخه‌یه‌ ئه‌ستۆم گوریسی دار
ئه‌وه‌ شانازییه‌ بۆ من ،
به‌وه‌ی ناکوژی ئیمانم ، ئه‌وه‌ سه‌ربه‌رزییه‌ بۆمن..


وه‌ره‌ جه‌لاد !
وه‌ره‌ ئه‌ی دوژمنی بێداد !
له‌به‌رچی مه‌عته‌لی ، ئه‌ی بۆچی ناکوژی ؟
به‌ زیندوویی له‌ گۆڕا بۆچی نامنێژی؟
قه‌سه‌م به‌م کۆت و زنجیره‌،
به‌ هه‌رچی دیل و یه‌خسیره‌،
به‌ ئاواتم ،
به‌ ئیمانم ،
به‌ په‌یمانم ،
به‌ خوێنی پاکی ئه‌و کورده‌ی له‌ ڕێی ئاواتی کوژراوه‌،
قه‌سه‌م به‌م خاکه‌ خوێنینه‌،
قه‌سه‌م به‌م ژینه‌ شێواوه‌،
ئه‌گه‌ر ده‌ربێنی چاوانم ،
ئه‌گه‌ر بشکێنی ئێسکانم ،
به‌ وه‌ڵڵاهی ،
به‌ خاکی پاکی کودستان،
ئمن کوردم قه‌تیش ناڵێم په‌شیمانم

17:

چقدر می ترسم
چقدر می ترسم
وقتی که باز می گردم
خبری بد را با خود داشته باشی

چقدر می ترسم
وقتی در آغوشت می گيرم
بوی غريبی با خود داشته باشی

چقدر می ترسم
وقتی که باز می گردم
دستور زبان چشمانت
را با هجايی ديگر بخوانم

چقدر می ترسم
نياز و گرمی دستانت
مانند وقتی که تو را ترک کردم نباشد

و بيش از هر چيز
همه کسم، همراهم،
چقدر می ترسم،
وقتی که بر می گردم،
تو خود باشی و من ديگری .
برگردانده شده به فارسي توسط آوات
چه ند ده ترسم

چه ند ده ترسم
که ديِمه وه
هه واليکی تالت پی بی
چه ند ده ترسم
که باوه شِت پيدا ده که م
بونی نا مايشانه که ت لی بی .
چه ند ده ترسم
که ديمه وه
گرامه ری وقتی چاو
رينايشانسی هجات گورا بی
چه ند ده ترسم
چله يِس گه رمی چه نجه کانت
وه ک به جيم هيشت وا نه ما بی
له مه ش زياتر،
چه ند ده ترسم، که سم، هاوريم،
که ديمه وه،
تو وه ک خوت بيت، من بگوريم!!

18:

ديروز و امروز

ديروز می خواستم
در برا برت زانو بزنم
پرده از چشم آبی عشق بردارم
غرور راه را بر من بست
ترسيدم بگايشانی
" آرام باش ..

هنوز وقتش نِست
و اکنون وقتی که
تو خود آمده ای
فصل در تغييراست
و پرنده های مهاجر
به سايشانی ديگر در کوچند
و من هم
روبه سوی دلداری ديگر
در به روی خستگی بسته ام .

برگردانده شده به فارسي توسط آوات
دايشاننی و ئه مرو

دايشاننی ايشانستم
بيمه به رده مت، چوک داده ام
په رده له سه ر چاوی شين ئه ايشانن لاده م
نه فسی به رزم ريگه ی نه دام
ترسام بليی
"ئارام بگره، ..

هيشتا زوو...،
که چی، ئه مرو
له کاتيکدا تو خوت هاتووی
کز گوراوه:
قازو قورينگ
قه تاره يان بو لايه کی تر به ستووه
دی منيش
رووه و عه رشی شوخيکی تر
سه ری ماندووی داخستووه

19:

كه وفدی
ده جيته شايشاننى
بو سه ر گورى سه ربازى ون
تاجه گولينه يك دينى
ئه گه ر سبه ى
وةفديك بيته ولاتى من
ليم بپرسى
كوانى گورى سه ربازى ون؟
ده ليم گه ور ه م
له كه نارى هه ر جوگه يى
له سه ر سه كوى هه ر
مزگه وتى
له به ر ده رگاى هه ر مالى
هه ر كليسه يى
هه ر ئه شكه وتى
له سه ر به ردى هه ر شاخى
له سه ر دره ختى هه ر باخى
له م ولاته
له سه ر هه ر بسته زمينى
له ژير هه ر گه زه ئاسمانى
مه ترسه !
كه ميك سه ر داخه و
تاجه گولينه كه ت دانى
ماموستا عه بدولا په شیو


20:

ولاتانی تری جیهان ده فته ریکی سووریان هه یه
بو ئه ومه لو گیاندارانه ی
که گوشتیان قه ده غه نه
تکا ده که م له یونیسکو
له ده فته ری سووره که یدا
ناوی منیش تومار بکا
له راو که رو بازه رگانان
که ول و پیستم رزگار بکا
دوکتور په شیو

21:

دلم قبله نه مایکه به شکاوی هاته دونیا روو ده که مه هه ر کویکی ئه جیهانه
رووی میلی قیبله نه ماکه م
هه ر له ئاستی کوردوستانه
ماموستا دوکتور عبدواللا په شیو

22:

لة ية كةم روژى شة را
ية كة م
نامة كانى توم كشت كو كردنة وة
لة ية كةم روژى شة رى دوژمنا
گرم تى بة ردان
مة بادا دوژمن
وشةى پیروز و بة رزى دلدارى
بهاايشانتة ژير بوستالى چلكن
ئيستاكةش...

كاتى

رووى خوم بو دواوة وةردةچةرخينم
لة ئاسوى دوورا
لة هةمان جيدا, دووكةل دةبينم
هة روةكو بليى
نامة كانى تو , ئيستاش هةرماون
ئيستاش , بليسة بةرى نة داون

23:

نزيک بهار بو له ناو زوري مال
کز دانيشتبو بئ دنگ و بئ قال
دايکي پي وت بی بچو بو ياري
ئه ونه ي ئه زاني بو بي قراري
به لام تايشان منال به دله کي پاک
هه ستت کرد که وا ئه چي ته ژير خاک
خه م وپه ژ اره تايشان ته ني بووه
توخوت نه ت زاني ئه چي بو کوی وه
له نا کاو د ه نگ هات ده نگي زرمه بوو
ده نگي بومب و له ر ز و ه گرمه بوو
بي چريه و بي د ه نگ گازيک بلاو بوو
که له ناو به ري هه ز و هه ناو بوو
پاش يه ک دو ساعت نه ده نگ ما نه هه ست
هه موئ خه و ت بون بي ده نگ وبئ هه ست
هه له بجه بو ه به بوکی کي جل سور
خلتاو له خوه ني يا کي ناو سنور
له ياد کردني ئه وهه مو زامه
زورتر يان ئه کا ئه وخه فه تا نه
ده لو يه فرميسک وچند هه ناسه
ته نها کاري مه ن به و کو نه باسه



24:

پیت ناخنکیندریم گومه شین، له خوبایی ئه ی گومه شین
ره نگه به وه ی شه پوله کانت به گرمه و لرفه و هاوار و هه ره شه ن

گیژ ده خون خو به دیواری هه راما شاخا ده ده ن

بایی بوبی و رفاند بیتت،

ئه و هاوری، ئاو هاو سه نگه ر، ئاو روله ی شیرین

ئه ی وه یشوومه ی نه هات به س له پیش چاوی

جاندارو په له وه ری به سته وقت ده ورو و پشتت خوبایی که

به قاقای ره ش به نیو چاوانی واگرژت ،

ئاوازی ده لووشم ده گوژم به ست خوین

– وست به تاویک مه لوورینه گوی رادیره بزانه به گژکی داهاتووی بمناسه و به

هه موو چومان و خه لیج و روخم بناسینه

- له مپه ره که ی ده ریای دووکان که پیش به تو چه ن رووباری له تو به لرفه تر ده گری ده سکردم

- ئه و که شتیه مه زنانه ی هه زار شه پاما سه رکیشی تو ده شیلی، ده سکردم

- ئه و ئاگره ی که سته مکا ر هه لده قرچینی ده سکردم،

- من کارگه رم من ره نجبه رم من ئینسانی تیکوشه ری جه نگاوه رم

پاش وه ی سه ری سه رکوتگه رم پان کردووه، ئه مجار دیمه سه رینی تو له خوبایی

شه رت بی وه ها بتبه ستمه وه به هاورازا به نشیوا

وینه ی ئه سپیکی ده سته مو به ده شت و ده را خوش ئازو

وابتبه م و بتگیرمه وه، له بن هه موو داریک هه موو بنچکیک دا،

چوک دابده ی سوجده ببه ی بو دار بو گول بو گه نم بو ئاوه دانی،

ده ستی ماندوو پر بکه ی له هه رزانی

له سه ر ده رکه ی خه یالی زیانه خوری و خنکاندن و مال ویرانی.............



25:

نه‌چیرۆکه، نه‌داستانه‌، نه‌ ئه‌فسانه‌
ڕاسته‌قینه‌ ئه‌م داستانه‌
له‌ سه‌ده‌ی بیستا ڕووی داوه‌
له‌ میلله‌تێک قه‌وماوه‌
ته‌نها تاوانی ناوی کوردی لێنرراوه‌
وشه‌ی ئه‌نفال به‌ کاربراوه‌
له‌ ئایه‌تی پیرۆزی ئه‌نفال وه‌رگیراوه‌
هاوار ئه‌ی سه‌د هاوار
چ‌ تاوانێک به‌ ئایین کراوه
له‌ کاتێکدا ڕووی داوه‌
دروشمی مافی مرۆڤ
له‌ هه‌موو جیهان هه‌ڵگیراوه‌
بۆچی نه‌ت د‌ی مافی مرۆڤ
که‌وا‌ مافی مرۆڤ له‌ پێش چاوت
زندوو ‌به چاڵکراوه‌
ئه‌ی تاوانبارانی مێژوو
ئه‌ی تاوانبارانی مێژوو
وا مه‌ستن به‌ مژینی خوێنی ئازیزانمانه‌وه‌‌
سیمای ئا‌زیزانمان
تێکده‌ری باده و‌ سازتانه‌
فه‌ریوی ڕه‌نگی زه‌ردو سوری زه‌مانه‌ مه‌خۆن
زه‌مانه‌ دوژمنێکی غه‌داره‌
له‌ گه‌ڵتانه‌ ئه‌مڕۆ زه‌مانه‌
به‌ڵام سبه‌ینێ بۆ ئه‌وانه‌
ئێمه‌ی له‌ ناو په‌رژینی ئه‌سرارا
له‌ کوێ هاتووین ، بۆ کوێ ده‌چین؟
هه‌ر کرداره‌ هه‌ر وتاره‌
که‌ یادگاره‌
اشعار کردی

26:

چه نی نابینا به ته مای چاوه
چه نی بریندار تا مه زروی ئاوه
چلون گویی زه وی به هوا به نه
بوونی بوونه وه ر بوونی ژه مه نه
بو ژیان چه نی گرینگه هه تاو
مروفیش ناژی به بی نان و ئاو
وه ک چلون ماسی له ئاودا ده ژی
ئه گر ئاو نه بی ناتوانی بژی
منیش به بی تو ژینم لی ونه
چونکه دوورم لیت شاره کم سنه
عاشق چه ند دلی به کفت و کویه
جه رگی به کوله و پر له بوسویه
هه نگ چه نی حزی له شیله ی گوله
بوی گولیش چه نی ته سکینی دله
چون ناله ی دایکی روله له ده س داو
ئاگر بر ئه دا له جه رگ و هه ناو
منیش به بی تو جه رگم کون کونه
چونکه دوورم لیت شاره کم سنه

27:

سه ر گه شته بي بو گه ردشيك كه نا ته وه عا له ميك سه رگردا نه وه به ده ست سوداته وه
منعي كه س ناكه م له بر ره فتاري بي ايشانژداني به تو ياره بي ده ردت نه مي ني ده ك غه
زه ب بدباته وه

28:

سو ینده به خاکه که ت
به ئالا سێ ره نگه که ت
به سووری خوینی شه هیدان
به سه وزی ده شتی موکریان
به تیشکی مانگه شه وان
به گه رمی روژو به یان
به شوره شوری کانیاو و رووبارت
به قامه تی قیتی گه وره پیاوانت
به قه تره قه تره مرواری سه ر گۆنای گوله کانت
بو دریژه ی ریگای به رزی رو ڵه‌ کانت
پێ نوسی عیلمه که وا به ده ستم
له گه ل گه لی خوم په‌یمان ده به ستم
به عیلم و زانست وه کو قا ره مان
به هیزی ئه ژنۆ به خوێنی چاوان
هه مو هیزی من له رێی تۆ دا بێ
خزمه ت به خه لکت هه ر له دڵ ما بێ

29:

ئه ی کور نه وی کی ی ؟ نه وه ی شیرانم

تو له کام هوزی؟ هوزی کوردانم

بو ره نگت زه رده؟ ده ردم گرانه

ده رده که ت چیه؟ کزی کوردانه

جا بوچی کزن؟ چون کو جی ماوین

جیمانیکی چون؟ ته واو فه وتاوین

نه خوشینه که ت؟ جه هل و نی فاقه

ده رمانی ده ردت ؟ هه رئیتیفاقه

پشتو کو مه که ت؟ عیلمو زانینه

قه لاو قه لاچه ت؟ سیدقو یه قینه

سی به ری سه رت؟ دی واری مه کته ب

تئ شه ی غه ریبیت؟ ئه خلا قو ئه ده ب

چی فه رزه بو تو؟ خزمه تی هوزم

گیانت بو چیه؟ بو فی دای کوزم

سه رت بو چیه؟ بو گو گوی مه یدان

چاوت بو چیه ؟ بو سیری کوردان

30:

چونکه ئه موت:
مروف ده بی ،
ئازاد وشادسه ربه ست بیٌ
شادی ،دلداری، ئازادی
بنه ره تی ژیان بیت و
بچوکترین وشه ی ئه وین
ماچ و ئاوازو هه لبه ست بی
دلیان کولیم
داخی هه زار خه میان چزان به جه رگمه وه
موری سووری قاچاخ بوونیان
کوتا به سه ر شه و شیعرو ده فته ر مه وه!
ما موستای ئازیز جه لال مه لک شا

31:

كوتري سپي،
نا مه ي ئاشتي،
ولاتيكي زامداري بو ميژو ئه برد.
راوچي هاتن
ديو جامه يان بو راگرت و
ده سريژيان كرد.
له پر زه ايشان زريكاندي
ئاسمان له خه و راچه له كا
خايشانني كوتر
دلوپ
دلوپ
به سه ر هه مو دنيا تكا!

1989-

32:

ئه و دله ي من ولا تي كي بچكو له يه نه ئا لاي هه يه نه سنور نه پاسه وان
نه هيشتم تواني داگيري بكات
نه ره سه باي خوري خه زان
به لام گيا نا له و روژه وه چاوه كانت پيش كه وتو



عه شقت بي ته قه بي خايشانن رشتن داگيري كردوه





ما موستای ئازیز جه لال مه لک شا

33:

شيعري كوردي

کانی

هه ر كاتي ده كه ومه بيري

وه كو روژاني جواني


بو ساريژي زامه كانم

به ته نيا ديمه سه ر كاني

زوخاايشان دل هه ل ده ريژم بو ورده شه پوله كاني

ئه م به سته يه بو ده خايشاننم به لاوه ك يا به گوراني

كاني كاني تو جيژواني پريه كاني

تو ئايونه ي ئاسماني


خوني جه رگي چيا سه خت و به ر زه كاني

خوزگا ئه وه ي من ده ي زانم توش بيزاني كاني كاني

ده زاني بو زور دي مه لات؟

چون له لاي تو به جي ماون جي پي كاني


كاني كاني

تو شاهيدي پشكوتني ئه ايشاننيكي ئا سماني

قاتلي من له تايشان دا شورد په ن جه كاني

خوني دلم تكاوه نيو ئاايشان كاني

به ده م دزه ي ئه ايشاننه وه

ده امت و نه م ده زاني


كاني كاني كاني كاني



*** ترجمه لفظ به لفظ فارسي

چشمه



هر وقتی بيادش مي افتم

همچو روزگار جواني

براي تسكين زخمهايم

تنهايي به سر چشمه مي روم

درد دلم رو به دست موجهاي كوچكش مي سپارم

اين شعر رو براش با دكلمه يا با آواز مي خوانم

اي چشمه :تو ميعادگاه فرشتگاني

تو آينه آسماني

خون دل كوههاي سخت و مرتفع هستي

اي چشمه : كاش اون چيزهاي كه من مي دانم تو هم مي دانستي


چون جاي پاهاش پيش تو به جا مانده

اي چشمه :

تو شاهد شكوفه دادن عشقي آسماني بودي

قاتل من دستهايش را در توشست

خون دلم در درون آب چشمه ريخت

به همراه خنده عشق

ميامت و نمي فهميدم

اي چشمه اي چشمه

34:


بووار واران!

بووار واران بسرروو «جه‌و‌ی» ده ده‌مم،

سینه‌م سزیا، «ئه‌سر» سوول پرکرد چیه‌مم.



گومه "ئاوبازی" ده نام بازیه‌یل،

کوورمان کرد ته‌م و تووز «تازییه‌ل».



ریشگ «پوویشگ» چلوویسیا «ته‌ره» مرد،

وای فه‌نا وه‌لنگ گول و «لرزانه» برد.



«ئه‌رجن» دی گول نیه‌کی، «که‌و» نیه‌شاقنی،

په‌س ورسگ «گوونی شرر» ئه‌لواقنی!

نیه‌تکی تک ده بژانگ ئاسمان،

سه‌راوه‌یل هشکن، تیه‌نگه دارسان.



وه‌خت نه‌رمه خوناوه زووی‌تر بووار،

خووره خوور بکه، ده قه‌ی، چیت و «دووار».



بی ته که‌س نیه‌وشی وه هویچ فه‌سلی وهار،

وه‌ختی پور بوو سه‌ر سه‌راو ده وه‌لنگه مار.



چیه‌مه‌ری نه‌یله‌م ده میرکان کوانه‌گه‌م،

دوویژه گیان مه‌ر ته به‌خیلی گیانه‌گه‌م؟



ترجمه‌ی فارسی:

ببار باران!

ببار باران و دهان مرا از «صمغ» پاک کن، (کنایه از خشکی دهان)

سینه‌ام سوخت و اشک شور چشم‌هایم را پرکرد.



نام «آب بازی» (به خاطر خشک سالی)در میان بازی‌ها گم شد،

گردو خاکی که از سوی (صحراهای) حجاز می‌آید ما را کور کرد.



ریشه‌ی «پویشگ» (نوعی گیاه که ریشه‌ای خوردنی دارد) پلاسید و «تره»(نوع دیگری از گیاهان بومی خوراکی) مرد،

باد فنا برگ گل و «لرزانه» (شکوفه‌ی درخت بلوط) را با خود برد.



درخت «ارژن» دیگر گل نمی‌‌دهد، کبک نمی‌خواند،

گوسفندان گرسنه «گونی» پاره می‌بلعند! (کنایه از کمبود علف برای دام‌ها.)

قطره‌ای (باران) از مژه‌های آسمان (بر زمین) نمی‌چکد،

سرچشمه‌ها خشکند و جنگل تشنه.



الان وقت بارش‌های نرم و مداوم هست، زودباش! ببار!

بر روی "چیت" و سیاه چادر شرشر کن.



بی‌تو هیچ کس به هیچ فصلی بهار نمی‌گوید،

وقتی که سر چشمه پر از برگ خشک باشد.



مرا در این مکان کهن چشم انتظار باقی مگذار،

دور از جان مگر تو هم بخیل شده‌ای (که نمی‌باری)؟

35:

بهاري شادي وبشارت ده گريته وه

بهاري شادي وبشارت ده گريته وه
چراي روناكي ديسانيش هه ل ده بيته وه
ته نيا له بو هيچ كسيش كه سه ر ناميني
له دواي هه ر شايشان تاري روژ ده بيته وه

مژده ياران بهار ديته وه

كراسي زرد و سور كيژان ده كه ن له به ريان
ده ست ئه ده ن به ده ست يه كتر دوست و ده زگيران
تي كرا دينه ده ر له مال برا و كچه جيران
ئه مجار به دليكي خووش ئه چن بو سيران

مژده ياران بهار ديته وه

با و زوقم له سه ر لوتكه ي كيوان ناميني
به و جيگايه كه و به قاسپه قاسپ ده خايشانني
بو لبول و قمري له سه ر دار خايشان ده نايشانني
به چريكه يان بي ده نگي زستان ئه شكيني

مژده ياران بهار ديته وه
مژده ياران بهار ديته وه

ترجمه

بهار شادي و بشارت برمي گردد

چراغهاي روشنايي دوباره روشن مي شوند
براي هيچ كس اندوهي نمي ماند
سپس هر شب تاريكي بي شك سپيده مي هست

مژده ياران بهار مي آيد

دختران دوباره لباسهاي زرد و سرخ مي پوشند
دلداران دوباره دستهاي همديگر را مي گيرند
دختران و پسران با هم از خانه خارج مي شوند
و با دلي خوش به گشت و گذار مي پردازند

مژده ياران بهار مي آيد

سرما و باد سرد ازقله كوهها ناپديد مي شود
كبكها در اونجا دوباره به نغمه سرايي مي پردازند
بلبل و قمري بر سر شاخه درخت نمودار مي شوند
و با صداي نغمه اونها سكوت زمستان مي شكند
مژده ياران بهار مي آيد

__________________

36:

مه‌یخانه‌ په‌رست نه‌بوم و تووشت کـــردم
بـه‌و پیریه‌ به‌ره‌و پیــری ئـــه‌وینـــت بـــردم

ڕوبــــیــنی که‌ ڵـــــێڵاوه‌ تـــکا تۆبه‌ شـــکـا
دیـنـــداری که‌ ڕه‌نــــگی ڕیـــابوو شــــــردم

خیام

37:

شعری به زبان کردی از مستوره اردلان

گرفتارم به نازی چاوه‌كانی مه‌ستــی فـــه‌تتانت
بريندارم به تيری سينه سۆزی نيشی موژگانت
به تاڵێ په‌رچه‌می ئه‌گريجه‌كانت غاره‌تت كردم
دڵێكم بوو ئه‌ايشانشت خسته ناو چاهی زه‌نه‌خدانت
به قوربان! عاشقان ئه‌مرۆ هه‌مووهاتوونه پابۆست
منيش هاتم بفه‌رموو بمكۆژن بمكه‌ن به قوربانت
ته‌شه‌ككور واجيبه بۆ من ئه‌گه‌ر بمرم به زه‌خمی تۆ
به شه‌رتێ كفنه‌كه‌م بدرووی به تای زۆڵفی په‌ريشانت
له كوشتن گه‌رده‌نت ئازاد ده‌كه‌م گه‌ر بێیته سه‌رقه‌برم
به رۆژی جومعه بمنێژی له لای نه‌عشی شه‌هيدانت
که‌سێ تۆ کوشبێتت رۆژی حه‌شرا زه‌حمه تی ناده‌ن
ئه‌گه‌ر وه‌ک من له ئه‌م دونیایه سووتا بێ له هیجرانت
هه‌میشه سوجده گاهم خاکی به‌ر ده‌رگانه‌که‌ی تۆیه
ره‌قیب رووی ره‌ش بێ نایێڵێ بگا ده‌ستم به دامانت
له شه‌رت و هه‌م وه‌فاداری خۆ تۆ مه‌شهووری ئافاقی
فیدای شه‌رت و وه‌فات بم، چی به سه‌رهات مه‌یلی جارانت؟
ئه‌من ئه‌مڕۆ له مڵکی عاشقی دا نادره‌ی ده‌هرم
به ره‌سمی به‌نده‌گی «مه ستوره» وا هاتووه‌ته ديوانت
بڕۆ شوکرێ که له ده‌رگای پادشای داوه‌ر
که شۆڵه‌ی رۆژی رووی والی ده‌گاته کۆشک و هه‌یوانت

مستوره اردلان

38:


اون پرى چهره كه دوشینه به بزم ما بود

وصف او را نتوان فرمود چسان زیبا بود

وه چه بزمى گل و شمع ونى و بربط همه جمع

خنده‏ى جام مى و قهقهه مینا بود

سرخوش از باده من و ساقى و اون طرفه صنم

تا سحر قصه ز نقل و مى و از صهبا بود

از وفادارى و از استقامت و شكیبایى و عشق

هر چه زان جمله سخن رفت از این شیدا بود

زاهدالاف مزن نقد مسلمانى تو

خود بدیدم به كف مغبچه‏ى ترسا بود

هر كه در مسجد و میخانه به چشم آوردم

همه را دامى از اون زلف سیه برپا بود

دى به غمزه صنمى سلسله مویى بگذشت

دل مستوره و جمعى به برش یغما بود


مستوره اردلان

39:

تو بُویشه چُوی خُوسَه نَه خُوم

جورِه شِراوِه نَو رَسی، وَه لید سَر ریژَه سَر مَسیوِتیدَه وَه مِن نِیَه رَسی، تو بُویشَه چُوی خُوسَه نَه خُوم؟!
سَوزَه چِنارِ اَلوَنی! چَنی وَه پید تی گُلوَنی
شیتِم کَیدِن وَختی خَنی، تو بُویشَه چُوی خُوسَه نَه خُوم؟!
عطرِ وَهارَه نَفَسِد، بومَه نَذری چَوَیل مَسِد
دَسِم بِریایَ وَه دَسِد، تو بُویشَه چُوی خُوسَه نَه خُوم؟!
نَوگُل تازَه رَوزِم بید، هم باخِم بید، هم حوضِم بید
بهشتِ سَوزِه سَوزِم بید، تو بُویشَه چُوی خُوسَه نَه خُوم؟!
دَر وَه دَریگ وَه شارَگَد، قَیر نَزانِ وَهارَگَد
هات نیشتَ سایَی دارَگَد، تو بُویشَه چُوی خُوسَه نَه خُوم؟!
صایَقَه دا وَه باخَگَم، وا کُشانَو چِراخَگَم
دویرید کُلانَو داخَگم، تو بُویشَه چُوی خُوسَه نَه خُوم؟!
یَی بِر وَه خُدا بی خَوَر، دارَیل بِرین وَه گَرد تَوَر
دارِه بِییِم و بی ثَمَر، تو بُویشَه چُوی خُوسَه نَه خُوم؟!
آگِر خِستنَه خَرمانِمان، کورَو کِردِن میلکانِمان
خُوسَه وَر دانَه گِیانِمان،تو بُویشَه چُوی خُوسَه نَه خُوم؟!
هشتم خرداد ماه 1392


تو بگو چگونه غصه نخورم؟!
مانند شراب تازه ای، و سرمستی از تو سر ریز هست / فرموده ای که به من نخواهی رسید، تو بگو چگونه غصه نخورم
ای چنار سبز الوند! (رودخانه ای در کرمانشاه)، گُلوَنی (سربندی مخصوص زنان کُرد که با نقش گل آذین می شود) چقدر به تو می آید / وقتی می خندی، دیوانه ام می کنی، تو بگو چگونه غصه نخورم؟!
نفست بوی بهار می دهد، ای من به فدای چشمان مستت! / از دست هایت محروم و بی نصیبم، تو بگو چگونه غصه نخورم؟!
نوگل تازه روییده ام بودی، هم باغم بودی و هم حوض آبم / بهشت سبز سبزم بودی، تو بگو چگونه غصه نخورم؟!
در به دری از شهرت، کسی که قدر بهار تو را نمی دانست / آمد و زیر سایه ی درختت نشست، تو بگو چگونه غصه نخورم؟!
صاعقه به باغم زد، باد چراغم را خاموش کرد / دوری ات داغ هایم را تازه کرد، تو بگو چگونه غصه نخورم؟!
یک عده از خدا بی خبر، با تبر درخت ها را بریدند / من که درخت بیدم و بی ثمر،تو بگو چگونه غصه نخورم؟!
خرمن مان را به آتش کشیدند، خانمانمان را ویران کردند / غصه را به جانمان انداختند، تو بگو چگونه غصه نخورم؟!

40:

سید عبدالرحیم تاوه گوزی (1300- 1221)- (1882- 1806) با تخلص "معدومی(مولوی كرد):
ئیمشه و هه م دیسان ده روون پر خه مه ن
(دوباره امشب دلم پرغم هست)
ئه ساسه ی ماته م جه لامان جه مه ن
(اسباب ماتم نزد ما جمع هست)
نه تاو دووری دل بی قه راره ن
(تاب دوری ندارم، دلم بی برنامه هست)
بیـنایی دیده م ج خه فه ت تا ره ن:
( روشـنـایی دیـده ام از اندوه تیره شده)
شریخه و گه رمه ی هه ور دووری دوس
( رعد و برق ابر و فراق یار)
وه فه نا به رده ن مه غز و ره گ و پوس
(مغز و رگ و پوستم را فنا كرده)
شه راه ره ی گرپه ی نارمه هجوری
(شعله آتش هجران)
كه ر ده ن وه غوبار كو گای سه بووری
(كوه صبرم را بر باد داده هست)
از ترجمه های خیام توسط هه ژ ار(شرفكندی)
ئه م گوزه وه كوو من بووه دلدار و هه ژار
این كوزه چو من عاشق یاری بوده هست
جاریكی دلی خوش بووه صه د جار خه مبار
دربند سر زلف نگاری بوده هست
ئه و هه نگل وده سگره ی له ملیا دیوته
این دسته كه بر گردن او می بینی
ده ستی بووه زور خراوته سه ر ملی یار
دستی هست كه بر گردن یاری بوده هست
پر ژاندی هه ور له ده شت و ده ر بارانی
ابر آمد و زار بر سر سبزه گریست
بی مه ی، بی ده می، تامی ژیان نازانی
بی باده گلرنگ نمی شاید زیست
وائیمه له سه یری سه وزه زارین داخو
این سبزه كه امروز تماشاگه ماست
سه وزه ی گلی ئیمه كی بكا سه یرانی
تا سبزه ی خاك ما تماشاگه كیست؟

41:

قانع (1898- 1965م)
ئه گه ر شه و بیته سه ر جیگه م كه وا تاقه ی كراس غارا( اگر اون یار خوش پوشش شبانه نزدم آید)
به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را
وتم پیی: كوی به دل تویه؟ به عیشوه پی كه نی و و فرموی:(فرمودم كجا را دوست داری؟ به عشوه خندید و فرمود:) كنار آب ركن آباد و گلگشت مصلی را
سه رو و زوولف و برو چاو و خه ت و خال و له بی له علت: (سر و زلف و ابرو و چشم و خط و خال و لب لعلت) چنان بردند استقامت از دل كه تركان خوان یغما را
نه ته نیا من له ره مزی تاقی میحرابی بی بروت ناگه م: (نه تنها من به راز تاق محراب ابرویت پی نبردم)
كه كس نگشود و نگشاید به حكمت این معما را
سه لاوم كرد له یاری خوم وتی، هه ی ناعه له یك ئه بله:( به یارم سلام كردم فرمود، ناعلیك ای نادان)
جواب تلخ می زیبد بل لعل شكرخارا
كه حوسنی یوسفم بینی سه عاته ن بوم مو حه ته ق بوو: (چون حسن یوسف را دیدم هماندم یقین یافتم)
كه عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را
ره واجی ده فته رت قانع ئه بی مونكیر چلون بیكا: (مدعی چگونه منكر اقبال به شعر توست)
كه بر نظم تو افشاند فلك عقد ثریا را

42:

وفایی (1902- 1844م)
ئـه ی ئاوینه ی دولبه ری، زارت گول، زولـفت زه ری: ای آئینه دلبری، گونه هایت گل و زلفت طلا
با هه ناسه م نه ت گری، رووی خوت بینه به م لاوه: مگذار آهم ترا بگیرد، رو در روی من كن
با شه و بروا، سه حه ر بی، باخی گولان وه به ر بی: بگذار شب رود و سحر آید و باغ به گل بنشیند
گه ر تو مه یلت له سه ر بی، كافه ر ئیسـلای ناوه: اگـر تـو بخواهی كافر هم مسمان خواهد شد
هاتم به بونه ی خالت، توشی داوی زولفت بوم: به طمع دانه ی خالت، در دام زلفت افتادم
طه یریكی نابه له د بووم، نه مزانی دانه و داو: پرنده ای بی تجربه بودم و دانه و دام را نمی شناختم
له سایه ی چاوه كانت بوویه ره ندی خه رابات: در سایـه چـشـمانت رند خراباتی شدم
له لای پیری مه یخانه، خه رقم له گروی مه ی ناوه: نزد پیر میخانه، خرقه ام را گرو می گـذاشـته ام
له ده ردی بی ده رمانی، كه وتومه سه ر گه ردانی: از درد بی درمانی، سرگردان شده ام
به جوابی "لن ترانی" چبكه م روحم سووتاوه: جواب "لن ترانی" روح و روانم را سوزاند

43:

خرامان اي خرامان اي خرامان
و سايه زلفكت بگرم وآمان
اگه همسايه دان پرسي وپي بيوش
غريبي بي كسه شو ها ولامان


پرتو کرمانشاهی

44:

نمونه ای از ترجمه های خیام توسط هه ژ ار:
ئه م گوزه وه كوو من بووه دلدار و هه ژار: این كوزه چو من عاشق یاری بوده هست
جاریكی دلی خوش بووه صه د جار خه مبار: دربند سر زلف نگاری بوده هست
ئه و هه نگل وده سگره ی له ملیا دیوته: این دسته كه بر گردن او می بینی
ده ستی بووه زور خراوته سه ر ملی یار: دستی هست كه بر گردن یاری بوده هست
و:
پر ژاندی هه ور له ده شت و ده ر بارانی: ابر آمد و زار بر سر سبزه گریست
بی مه ی، بی ده می، تامی ژیان نازانی: بی باده گلرنگ نمی شاید زیست
وائیمه له سه یری سه وزه زارین داخو: این سبزه كه امروز تماشاگه ماست
سه وزه ی گلی ئیمه كی بكا سه یرانی: تا سبزه ی خاك ما تماشاگه كیست؟

45:

قطعه ای از ناله ی جودایی هیمن:
ساقیا! وا باده وه، وا باده وه( ساقیا با جام باده)
روو له لای من كه به جامی باده وه( رو به سوی من كن با جام باده)
وا وه ره، ده وا وه ره، نیزیك به لیم( به نزدیك من بیا)
بمده یه مه ی، بمده یه مه ی، تا ده لیم( میم ده، میم ده تا بگویمت)

46:

گویم ده یه ئه ی دیده مه سته ی قیت و قوز( به من گوش ده ای دیده مست مغرور)
تا بنالینم وه كوو بلویر به سوز( تا همچون نی به سوز بنالم)
بویه ناله م تیكه لی نه ی كردووه ( ناله ام را با ناله ی نی آمیخته ام)
ناله یه كم پی یه؛ نه ی، نه یكردووه( ناله ای كه نی هم نكرده هست)
شیوه نی من شیوه نی ئینسانی یه( شیون من شیون برای انسانیت هست)
بانگی آزادی و گروی یه كسانیه ( فریاد آزادی و برابری هست)

47:

چه ند ده ترسم

چه ند ده ترسم
چه ند ده ترسم
که باوه شِت پیدا ده که م
بونی نا مویه که ت لی بی .

چه ند ده ترسم
که دیمه وه
گرامه ری وقتی چاو
رینویسی هجات گورا بی

چه ند ده ترسم
چله یِس گه رمی چه نجه کانت
وه ک به جیم هیشت وا نه ما بی

له مه ش زیاتر،
چه ند ده ترسم، که سم، هاوریم،
که دیمه وه،

تو وه ک خوت بیت، من بگوریم!!
چقدر می ترسم
چقدر می ترسم
وقتی که باز می گردم
خبری بد را با خود داشته باشی
چقدر می ترسم
وقتی در آغوشت می گیرم
بوی غریبی با خود داشته باشی
چقدر می ترسم
وقتی که باز می گردم
دستور زبان چشمانت
را با
هجایی دیگر بخوانم
چقدر می ترسم
نیاز و گرمی دستانت
مانند وقتی که تو
را ترک کردم نباشد
و بیش از هر چیز
همه کسم، همراهم،
چقدر می ترسم
وقتی که بر می گردم،
تو خود باشی و من دیگری!!


48:

تا که ی به نالیم بؤ تؤ گیانا، تا که ی بسوتیم


ئه ی بریارت وا نه بو فه رموت من روژی هه ر دیم


زمسان وا رویی به هاریش هات تو هه ر نه هاتی


ژه ری تالی چاوه روانیت دامی تو له جیاتی


ئه ی تو خو نازانی ده ردی چاوه روانی




تا کی بنالم جانا تا کی بسوزم


ای که فرموده بودی من روزی می آیم


زمستان اینچنین رفت و بهار هم آمد اما تو نیامدی


در عوض زهر تلخ انتظار را به من چشانیدی


تو که نمی دانی درد انتظار را

49:

شعر هه ورامی

شیرین په یوه نده ن شیرین په یوه نده ندو ابروی سیات به هه م په ی وه نده ن
دو شیرازه ی قه وس ئوسای غه یب ژه ندن
هریک سه د پیکان وه جه رگم شه نده ن
جه و ده سته ی زولفان حه یران مه نده نان
دامه ن یا شامار یا خو که مه نده ن
خالی جه مینت زولفی چین چینت
چون دانه و دامه ن سه یادان ته نده ن
هه تاریش سه د تا پیچ دان وه هه مدا
هه ر تاریش سه دل په نه ش پا به نده ن
ئه ر من شه یداش بیم نه که ران مه نام
بی حه د زریفه ن بی سامان ره نده ن
بالات وینه ی سه ول سای سه هندی باخ
شوخه ن وه ش ته رحه ن به رزه ن بوله نده ن
دو دیده ی سیات فیتنه انگیزه ن
سه رمایه ی ئه فسون هه م جادو به نده ن
خه مزه و لاره و له نج دیای به نازت
بنچینه ی یانه ی سه بوریم که نده ن
گوفتوگوی شیرین که لامت رازت
شه هدن شه که ره ن نباته ن قه نده ن
به های دانه ی خال سه فحه ی جه مینت
مولکی هندوستان شاری خه جه نده ن
عومرم شی وه باد تاقیق نه زانام
بی مه یلیت تا که ین؟جه فات تا چه نده ن؟
خواجه ی ساحیب شه رت چی ره نجیانی؟
مه یلت موبه تت هیچ کام نه مه نده ن
که ی جه بنده گیت سه ر کیشان صه یدی
هه ر غولامی تون هه تاکه زینده ن
حه لقه ی غولامیت مه که رو نه گوش
به نده ن پیش واچه یه که مته ر به نده ن
(سه یدی هه ورامی)

50:

آموژاری
له جرگه م شادمانی دوره ایمشو
تنم زار و و دلم رنجوره ایمشو
له گردونیش گذر که ی تیر ناله م
کمان آه من پر زوره ایمشو
جهان تنگه له لیم جور دل مور
کزت بای دل که وخت "موره*" ایمشو
کواوه جرگ ، دلم جام و میم خیون
بساط عیش و نوشم جوره ایمشو
له اموژاریم دس هل گه ره ن دی
که له مه سور دور دوره ایمشو
له نیون و تیون دل وه مه چه پرسی
چیو زانم که دلم ها کوره ایمشو
له چاوم تیره بی دنیا چمانی
چراخ ئاسمان بی نوره ایمشو

مور: آوازی غمیگن در موسیقی کردی

معنی فارسی
از دلم شادمانی دور ست امشب
تنم زار و دلم رنجور ست امشب
از گردون هم گذر میکند تیر ناله های من
کمان اه من پر زور(و قدرت )ست امشب
جهان برایم به تنگی دل مور ست
بسوز ای دل که وقت "مور" امشب
جگرم کباب هست و دلم جام و می ام خون
بساط عیش و نوشم جوراست امشب
از نیحت کردن و پنددادنم دست بردارید دیگر
که از من شادی دور دور هست امشب
از جاو مکان دل چه می پرسی از من
من چه دانم که دلم کجاست امشب
گویی دنیا جلوی چشمانم تیره و تار شده
چراغ آسمان هم بی نور هست امشب


51:

تا که ی بنالم

ئه ی تو خو نازانی ده ردی چاوه روانی
تا چه ن به ئازاره برک و اش و ژانی
گیانا بو نه هاتی عازیز بو نه هاتی نه تپرسی هه والم اش و مه رگه ساتی
شه و نیه ئه گه ر جاری خه ونت پیوه نه بینیم
وا ئه زانم له باوشم دای له سه ر سه رینم
که چاو هه ل دینم گیانا بالای به رزت نابینم
دوباره ده م سوتینی اش و زامی برینم
گیانا که م زو وه ره نازدارم زو وه ره به س جاری بت بینم گیانم بو خوت به ره
ترجمه
تا کی بنالم جانا تا کی بسوزم
ای که فرموده بودی من روزی می آیم
زمستان اینچنین رفت و بهار هم آمد اما تو نیامدی
در عوض زهر تلخ انتظار را به من چشانیدی
تو که نمی دانی درد انتظار را
نمی دانی که چقدر تلخ هست زخم و رنج دردش
جانا چرا نیامدی، عزیزم چرا نیامدی نپرسیدی احوالم را، دردم را، رنجم را
شبی نیست تو را یک بار در خواب نبینم
گمان می کنم در آغوشم هستی ، کنار من نشستی
اما وقتی چشمانم را باز می کنم قد رعنای تو را نمی بینم
دوباره می سوزاند من را درد و رنج زخمم
جانان من زود بیا نازنینم زود بیا تا برای یک بار هم که شده ببینمت ، جانم را بگیر و برای خود ببر

52:

متن شعر:
مر خسرو نداشت متاع رنگارنگ شیرین پی فرهاد سر مدای و سنگ
هی داد هی بیداد کس دیار نیه کس و درد کس خور دار نیه
قلنگ صد منی صد من و سنگ بو دسش سوزاور اوساش فرنگ بو
شیرینه رتمه و فیلبان و او دیدمونی فوته سور دو چم مهر خوش مه نمونی
خاک کرماشاه هر توزه مکی دلم تقاضا هر دوس مکی
معنی شعر:
مگر خسرو نداشت متاع رنگارنگ/که فرهاد برای شیرین سرش را زده به سنگ
ای داد و ای بیداد کسی پیداش نیست/ کسی از درد کسی خبردار نیست
کلنگ صدمنی که که جنسش از سنگ بود / دسته اش کار سبزوار و هستادش از فرنگ بود
ای شیرین برای دیدنت رفتم به فیلبان/خوش می نمایاند در چم مهر اون سرخی پیراهن
خاک کرمانشاه گرد و غبار می کنه/ دلم دیدار دوست رو تمنا می کنه
فیلبان و چم مهر = نام دو منطقه گرمسیری در جنوب لرستان هست

53:

له رووژی ترســـــم دڵ بــــووده ناشـــاد

له رووژی ترســـــم دڵ بــــووده ناشـــاد
هـه‌رچـی ك داشتیم بوه‌یـــمن لـه یــــاد
له هــايشانرمان بچوود ك ئیمـــــه کوردیـــــم
رووڵــه‌ی که‌یخســــره‌و، ئاریايــی نــــژاد
فه‌رامووش بکه‌یـــــم خـــاوه‌ن تاریخیــــم
له‌ هووز و تیره‌ی ســــاســــانی و مـــاد
له رووژی ترســــم لــــه‌ی خاك پاکـــــــه
که‌س ده‌نگ به‌رز نه‌که‌ی له ده‌س بیداد
گشت بوونــــه چــــاکر زه‌‌هـــاک ده‌وران
ره‌نج کاوه‌ی کورد بیـــــه‌یمن وه بــــــــاد
جه‌شنــــمان بووده جه‌شـــــن بیگانـــــه
له‌جی خوه‌ر نازار، مانگ بووده نه‌مـــــاد!
له رووژی ترســــم، نــه ژن و نــه پیـــــــا
نه حه‌تتــــا ئه‌وه‌ی ئه‌زیــــــــزه لـــــــه‌لاد
دی له وه‌ر نه‌کــــــه‌ی له‌باس کـــــوردی
یا قســـه نه‌کــــه‌ی وه زووان ئـــــــه‌ژداد
هه‌ڵـــه‌و بگه‌ردی لــه فه‌رهه‌نگ خـــوه‌ی
به‌زم و باو فه‌ره‌نـــگ باس بکه‌ی ئــــه‌ڕاد
له رووژی ترســــم لــــــه‌ کــــــورده‌واری
دڵ و دڵـــــــداری، بچوودن لـــــه یـــــــاد
دی که‌س نه‌زانی له مه‌عنــــای عشــق
نه دايشانه‌ت شیرین بوو نه کوڕ وه فه‌رهــــاد
دروو ده‌لـه‌سـه، جـی راســـــی بگــــری
هه‌رکه‌س راسی کرد سه‌ر بیه‌ی وه باد
له رووژی ترســــم خه‌م بووده به‌شمــان
سیه له‌وه‌ر که‌یم لــه پیــــر تــا نـــــه‌وزاد
خه‌ڕگ وه‌سه‌ر کــــه‌یم ئـه‌ڕا بیگانــــــــه!
زه‌نجیر وه‌ مل بـــايشانم له دونیای ئـــــــازاد!
گیره‌و زاری کــــه‌یم ئــه‌ڕا دوشمنه‌یـــــل
داخم لـــه‌‌و رووژه، هـــــاوار و فه‌ریـــــــاد
ئه‌ی خوه‌یشک و برای ئــــازیز کــــــوردم
نه‌که‌ی تاریخـــد بوه‌یــــدن لــــه یـــــــاد!
چوون چرای رێــده ئه‌ڕای هه‌میشـــــــه
ئه‌ر خامووشـه‌و بوود، تاریکـــــه نــــــوواد
شانازی بکـــــه وه فه‌رهـه‌نگ خـــــــوه‌د
تا گشت بزانن چــــه‌ن بـــه‌رزه ئــــــه‌ڕاد
ئه‌ی کـــورده‌واری گیانـم وه فــــــــه‌دات
ئه‌هوورامــــه‌زدا وه پشت و پـــــــــــه‌ناد
شعر له جانی کرماشانی
ـــــــــــــــــــــــــ ـ
برگردان شعر به فارسی:
از روزی می‌ترسم که دلم ناشاد گردد
وهر اونچه که داشتیم را از یاد ببریم
از یاد ببریم که ما کرد هستیم
که فرزند کیخسرو آریایی نژادیم
فراموش کنیم که صاحب تاریخیم
که از تیره و تبار ساسانی و ماد هستیم
از روزی می‌ترسم که در این خاک پاک
کسی صدایش در برابر ظلم و بیداد بالا نیاید
و همه نوکر و غلام ضحاک وقت شوند
و رنجی را که کاوه‌ی آهنگر کشید به باد بدهیم
جشنهای باستانی ما جای خود را به جشن بیگانگان دهد
و به جای خورشید نازنین، ماه نماد ما شود!
از روزی می‌ترسم که نه زن و نه مرد
و نه حتی کسی که برایت عزیز و نور چشمی هست
دیگر پوشش کردی بر تن نکند
و یا به زبان آبا و اجدادی خود صحبت نکند
از فرهنگ خود روی‌ گردان شود
و به چیزهایی که باب فرنگ هست روی بیاورد
از روزی می‌ترسم که در فرهنگ کردها
عشق و عاشقی نیز از بین برود
دیگر کسی معنای عشق و عاشقی را نفهمد
نه دختری مانند شیرین و نه پسری مانند فرهاد باشد
دروغ و ریاکاری جای راستی را بگیرد
و هر اونکس که راستگو باشد سر خود را به باد بدهد
از روزی می‌ترسم که تنها غم قسمت ما شود
و همه از پیر گرفته تا نوزاد سیاه‌پوش شویم
و برای بیگانگان سراپای خود را گل بگیریم
و در دنیای آزاد زنجیر به گردن شویم
و برای دشمنان خود گریه و زاری کنیم
متاسفم برای اون روز، هوار و فریاد
ای خواهر و برادر عزیز کردم
نکنه که روزی تاریخ خود را فراموش کنی
چون همیشه مانند چراغ راهی خواهد بود
که اگر خاموش گردد جلو راهت تاریک خواهد گشت
پس به فرهنگ خودت افتخار بکن
تا همه بدانند که چقدر برایت با ارزش و بلندمرتبه هست
جانم فدایت ای کرد و فرهنگ زیبای کردی
اهورامزاد همیشه پشت و پناهت باشد

54:

فرهاد شیرین بیستون

ار من فرهاد و له بیستون بوم
وگیان و ومال فدای شیرین بوم
آیا یار من وشیرین میو
له بان نعش من گیان فدا کرو
ار فنا کم ارات داشته فغفورم
برشنم و پات هر چی ها دورم
داشته کی خسرو و هزاریکی
حاضری هی بدی ارای ملکی
ای هارت و پورته که وه تو دیمه
ای همه جای که و گر تو چیمه
تا ای حده که و عقل بنده س
ای کار و یار واقعی ساخته س
ار یار واقعی راس و پاکی بو
نباید و هیچ امری باکی بو
ار قبول نیری و یاران بپیرس
یار واقعی و هیچ نیری ترس
باید پایدار دفاع کی و یار
نه که چوی دشمن یاری بکی خار
فکر و ذکر تو هر ها و یادم
گر چه بیدن تو چون توز بریادم
ولی یه نیه رسم عاشیقی
دم خیار تلخ بو بکری دوری
گرچه ای دنیا پر وه جفایه
یار واقعی هر پا بر جایه
گلی نکردم یه درد دل بی
باور که ارام خیلی مشکل بی


عشق واقعی ایسه ها سرم
شعر که بلد نیم فکر کم شاعرم
اگر که ناقص پر له اشکاله
شعر نظامه هر یه با حاله


55:

اگر امت نكيدن كس برا رو
نكيدن دايه پيرم خايشان كتل كو
توام دشمن نذانيد من كشريام
سرم نيلن كه له بان لشم بو
خرامان اي خرامان اي خرامان
و سايه زلفكت بگرم وآمان
اگه همسايه دان پرسي وپي بيوش
غريبي بي كسه شو ها ولامان

56:

داخد ها له بان داخه یل گشته وا

شێوه ی که ڵ دیری له مانشته وا
داخد ها له بان داخه یل گشته وا
مه ردم گێای نان ، من گێای دوسم
دل خوه شی نه ێرم له ی شاره بوسم
زه نجیر له ده س و پاوه ن له پامه
له ی کرماشانه کی هوا خوامه
((فولکلور))
پ ن :
مانشت : رشته کوهی در ایلام
که ڵ : آهو
گێای : گدا
بوسم: بایستم

57:

هی داد هی بێ داد آلوده ی ده ردم

هی داد هی بێ داد آلوده ی ده ردم
که لاوه نشین بیاوان گه ردم
چوار ده ورم دیوار بان سه رم سه نگه
کی تاقه ت بارید وه ێ قه ور ته نگه
من داڵگ نه ێرم بکه ێدن شینم
وه داڵگ داران بسه نین خۊنم
بیلا قه وره گه م له ئی لا بود
دالگه پیره گه م وه لیم دیار بود
لاره لار مه که من لاره لار کیش نیم
خوڵقت ته نگ مه که له یره بنیشیم
دلی پر جوش و پر جه خاره گه م
دایم ره نج بی وه ر مه ینه ت باره که م
هی داد هی بیداد نمه نیمه هوشم
ده نگ یارانم نیه تیه ید وه گوشم
وه ی قه وره نیه چم ئی قه وره ته نگه
چوار ده وری دیوار بان سه رم سه نگه
با صدای مرحوم وحید ترادیده
پ ن :
که لاوه :خرابه
قه ور : قبر
داڵگ :مادر
شینم : گریه و زاری
بسه نین :بگیرید ( در اینجا به معنای انتقام گرفتن به کار رفته)


58:

چوه وه تم ؟

مه ر من چوه وه تم ت بۊدن دڵگیر
وه زوڵفد قه سه م من نه ێرم ته قسیر
هه ر ماڵی گیسکی خوه م ته نیا گورێ
نه زر الله بود یارم نه تورێ
بنۊسن وه بان پوس شه مامه
هرکی یار نه یری ئومری ته مامه
هه ر ماڵی گیسکی خوه م ته نیا گورێ
نه زر الله بود یارم نه تورێ
ریگه ێ کرماشان گوڵ ده سه ده سه
بۊشنه وه یارم دی دۊری به سه
هه ر ماڵی گیسکی خوه م ته نیا گورێ
نه زر الله بود یارم نه تورێ
غه ریبی شاران کاری پیم که رده ن
بێزارم له ژِین رازیم وه مه رده ن
هه ر ماڵی گیسکی خوه م ته نیا گورێ
نه زر الله بود یارم نه تورێ


59:

تقديم به دوستداران

تنیا داریگ بیم وه سر یاله وه
عاجز بیم وه دس بای شمال وه
تنیا داریگ بیم کانیک له سام ب
گل گل نازارن دایم له سام بی
ایسه چیر بیمه گلام رزیایه
گل گل نازارن له بیم توریایه
له بیستون وارانه وارانه
اوشن اشک دو چاو فرهاد سرگردانه
ای داد فریاد له بی کسی
چه بکم نیه فریاد رسی
امشو چن شوه دورمه یارانم
جو زمین شور تشنه وارانم
له دوری یاران چنی هولمه
چنه بیستون غم له کولمه
درخت تنهایی بودم برروی کوه
از دست باد شمال در عذابم
درخت تنهایی بودم و چشمه ای در کنار من
گروه گروه زیبا رویان همیشه در اطرافم بودند
الان چیره شدم و برگ هایم ریختند
گروه گروه عزیزانم از من قهر کردند
در بیستون باران می بارد
می گویند اشک چشم های فرهاد سرگردان هست
ای داد فلک از بی کسی و تنهایی چه کار کنم فریاد رسی نیست
امشب چند شب هست دور و جدا از یارانم
به مانند زمین شور تشنه بارانم
از دوری یاران و عزیزانم خیلی دلتنگم
انقدر که به اندازه کوه بیستون غم بر روی شانه هایم سنگینی می کند

60:


سلام
دس خوش
خیلی قشنگ بی
نمیزانم کردی یا نه
فقط این کلمه متوجه نیوم دقیقا
خدنویست
معنیش چس


61:

وورم لیتان

هو هوزه کم ده نگي زو لالي تونه بي
منيش لیر ه وه بی د‌ه نگم
هو خاکه که م ره نگي سوور ئآلي تو نه بی
منيش لیره بی رنگم
من بی ئیوه بالداریکي بال شکاوم
کانی کي و شک و بی ئاوم
دوورم لیتان به لام خوشکه کانم براکانم
ئازاري زامه کانتانم
دوورم ليتان به لام هاو ریکانم
هاو ده مي ریژ و شه و تانم
دوورم ليتان به لام که سه کانم
بو هه ميشه له گه لتانم
هاو خايشاننتانم
هاو بيرتانم
من گيان فيداي کوردستانم

62:

هو ئازیزم هو گو له که م

زور له ميژه كه ده مه ايشان به يانی كه م ده ردي ده رونم
عيشقت بو به بوروسكه يي زام داري كرد دلي په ر خايشاننم
هه ر ئه و زامه ش بو ته به ريا بو ئارامي شه واني ته نيا
گه ريام بو خوم گه ريام بو تو بو ئه و دلانه ي بونه ره نجه رو
هو ئازيزم هو گوله كه م سوجده بو دارو به رد ئه به م
بو ئه وه ي به تو به گه م دلم مه شكينه
با ئه م رو روژي يه كه م په ركه ين به ليني
سور بي نه كي ئازيزه كه م په يمان شكيني
ده با بي به ش نه بو له دونياي ئه ايشانني
ئه ي ياره ژيركه لانه كه م بينايي هه ر دوچاوه كه م
ده لنيا به هه ر پيت به گه م دلم مه شكينه
هو ئازيزم هو گوله كه م سوجده بو دارو به رد ئه به م
بو ئه وه ي به تو به گه م دلم مه شكينه

63:

سلام ممنونم
کدوم شعر بود؟
اینجا این کلمه رو نمیبینم

64:

گورانی

پیت ناخنکیندریم گومه شین، له خوبایی ئه ی گومه شین
ره نگه به وه ی شه پوله کانت به گرمه و لرفه و هاوار و هه ره شه ن
گیژ ده خون خو به دیواری هه راما شاخا ده ده ن
بایی بوبی و رفاند بیتت،
ئه و هاوری، ئاو هاو سه نگه ر، ئاو روله ی شیرین
ئه ی وه یشوومه ی نه هات به س له پیش چاوی
جاندارو په له وه ری به سته وقت ده ورو و پشتت خوبایی که
به قاقای ره ش به نیو چاوانی واگرژت ،
ئاوازی ده لووشم ده گوژم به ست خوین
– وست به تاویک مه لوورینه گوی رادیره بزانه به گژکی داهاتووی بمناسه و به
هه موو چومان و خه لیج و روخم بناسینه
- له مپه ره که ی ده ریای دووکان که پیش به تو چه ن رووباری له تو به لرفه تر ده گری ده سکردم
- ئه و که شتیه مه زنانه ی هه زار شه پاما سه رکیشی تو ده شیلی، ده سکردم
- ئه و ئاگره ی که سته مکا ر هه لده قرچینی ده سکردم،
- من کارگه رم من ره نجبه رم من ئینسانی تیکوشه ری جه نگاوه رم
پاش وه ی سه ری سه رکوتگه رم پان کردووه، ئه مجار دیمه سه رینی تو له خوبایی
شه رت بی وه ها بتبه ستمه وه به هاورازا به نشیوا
وینه ی ئه سپیکی ده سته مو به ده شت و ده را خوش ئازو
وابتبه م و بتگیرمه وه، له بن هه موو داریک هه موو بنچکیک دا،
چوک دابده ی سوجده ببه ی بو دار بو گول بو گه نم بو ئاوه دانی،
ده ستی ماندوو پر بکه ی له هه رزانی
له سه ر ده رکه ی خه یالی زیانه خوری و خنکاندن و مال ویرانی.............

65:

میخانه لی چی

چاره ي خه مي من مهي ني يه مه يخانه بلي چي
به و ده ر ده و ه مه ي نامگري په يمانه بلي چي
پيم وانيه له م غه در ه وه فريام بکه ايشان که س
ئه و دوست بوو وه فاي بوم نه بوو بيگانه بلي چي
هه ر عاشقه سوئ چيشي نه بي ده يخه نه ئه ستو
شه م ئاگري کردو ته وه په روانه بلي چي
تاواني منه ده ر به ده ري و ده ر دي سه ري من
مه ل خايشان سه ري خايشان هه لگري هيلانه بلي چي

66:

داییک

مادر
بلند به‌ژنا له سه‌ر چئ‌نگئ چیانێ
ئازێز داییكێ، غه‌ریبا ناڤ دیانێ

بلند قد سر تیغ کوهستانی
عزیز مادری غریب میان مادرانی


تو داییكا هه‌رچئ ئه‌رمان هه‌رچئ ده‌نگێ
له‌ڤا ده‌ریایئ وه تووفان نه‌هه‌نگێ


تو مادر هر چه آرزو هر چه صدایی
در این دریای طوفانی نهنگی

هه‌دوورا هه‌رچئ داییكئ بایدا لاوێ
ئارئ پاك مای ژه زه‌رتشت ئه‌لاوێ


آرزوی هر چه مادر پسر از دست داده ای
آتش پاک مانده از زرتشت شعله ای

داییك هێلێن وه‌تالێ دڵ وه ئارێ
له هه‌ر‌چئ فه‌سلی بئ باران ده‌بارێ


مادر آشیانه خالی دل آتشی
به هر چه فصل بی باران هست می باری

داییك رووناهیا چاڤئ‌نه پایێ
تو ئاخر به‌رگا ژه دیرووكئ مایێ


مادر روشنایی چشمهای بیداری

تو آخرین برگ از تاریخ مانده ای
داییك ئالا وه‌ به‌ژن هین وه پئ یێ
سا هه رچئ داییك چاڤ له رئ تو رئیێ


مادر پرچم بلند و هنوز افراشته ای
برای هر چه مادر چشم به راه تو راهی

بڵورێن داییك ئیرو دڵ وه ژانن
بڵورێن هیلكێ وه تال بزانن


لالایی بگو مادر امروز دلها دردمند هستند
لالایی بگو گهواره را خالی بدان

بروسكا ئاسمان هیجاندئ دززین
گوریفا سه‌وری ته داییك سا خوه زین


صاعقه ای که آسمان را تکان داد دزدیدند
گلوگه استقامت تو را برای خود رشته کردند

داییك ئشكه‌ستئ مه‌رخا فه‌ك وه خوینێ
نه‌قلئ لاچینێ له حه‌بسئ ده‌خویینێ


مادر شکسته سرو دهن خون آلود هستی
قصه لاچین را در حبس می خوانی

داییك وه ده‌رد بئ‌ویژ خانئ كه‌لمیشێ
له‌ڤا یوردئ
غه‌ریب فكرئ مه بكشێ


مادر با تمام درد بگو به خان کلمیشی
در این سرزمین غریب فکری برای ما بکش

له ناو ده‌نگی برینه هه‌ر چئ به‌خشێ
ناڤێ ته ئه‌ز ده‌بیم ئازیز وه ره‌فشێ


در میان آواهای هر چه خواننده هست
اسم تو را می گویم عزیز و زیبا هستی

داییك ئه‌رمان ده‌بین ئه‌رمان دیسا تئ
چیایئ گوڵ لئ
بوی خه‌رمان دیسا تئ


مادر آرزو می گوید آرزو باز می آید
کوه گل در اون رویش کرده خرمنی باز می آید

داییك وه پئ بمێن رئ ئاڤره‌شێن كه
كوراسێ یووسوفی هانین تو بێن كه


مادر سر پا به ایست راه را آب و جارو کن
پیراهن یوسف را آوردند تو بویش کن
*********وه لات ساته را كه‌نعانه ئازێز جان
چاڤئ گیشتئ ویدا پانه ئازێز جان
سرزمین برای تو کنعان هست عزیز جان
چشم تمام اونها بیدار هست عزیز جان

وه‌ره رئ‌كووچئ وه‌ندا بووی وه رئ كه
چیان ژه رئ هلێن هێلێنئ چئ كه


بیا کوچ گم شده را راه به راه کن
کوهها را از سر راه بردار آشیانه را درست کن

هێلێنئ قه‌وسئ له مێڤان وه به‌هار كه
وه ره ره‌فشئ زه‌مینئ له مه پار كه

آشیانه پاییز را برای مهما نها بهار کن
بیا زیبایی زمین را بین ما تقسیم کن

67:

له ده سته گه رمه كاني تو

له ده سته گه رمه كاني تو
كه مندالي ئه ول گوانه ي ناو باوشمن
چيها قصه م ده ايشان بيكه م
ئه گر خه مي نان ليم گري

له مهرباني بي دريغي گياني تو
مسيحي دايك اي خوره تاو
به سازيكي بي كوتايي كه هر تايشاني
ئه من نه غمه له سه ر نه غمه سرود ئه ليم
ئه گه ر خه مي نان ليم گه ري

كاني ئاايشانگ له ناو دلتا و
ئاو پرژينگ له ناو ده ستا
خوره تاايشانگ له نيگاته و
فرشته ايگ له كراستا
له ئينسانيگ كه هه ر تو بي
چيها قصه م ده ايشان بيكه م
ئه گه ر خه مي نان ليم گه ري
ئه گه ر خه مي نان ليم گه ري

ترجمه:
ازدستهاي گرم تو
كودكان توامان آغوش خايشانش
سخن ها مي توانم فرمود
غم نان اگر بگذارد.

نغمه در نغمه درافكنده
اي مسيح مادر، اي خورشيد!
از مهرباني بي دريغ جانت
با چنگ تمامي ناپذير تو سرودها مي توانم كرد
غم نان اگر بگذارد.
***
رنگ ها در رنگ ها دايشانده،
اي مسيح مادر ، اي خورشيد!
از مهرباني بي دريغ جانت
با چنگ تمامي نا پذير تو سرودها مي توانم كرد
غم نان اگر بگذارد.
***
چشمه ساري در دل و
آبشاري در كف،
آفتابي در نگاه و
فرشته اي در پيراهن
از انساني كه توئي
قصه ها مي توانم كرد
غم نان اگر بگذارد

شاملو

68:

به اهتمام خسرو پرهام

به اهتمام خسرو پرهام
تَنیا داری بیم ، لَه سَر یالَ وَه !
عاجز بیم لَه دَس ، وای شِمالَ وَه !
تنها درختی در ستیغ کوه بودم.
از وزش تند باد دایمی شمال عاجز بودم.
***
تو خُوَه د گُلی گی ، گُل اَرای چَه ته ؟
آیِم وَ حَزرَت ، گُلَ گَه ی خُوَه ده !
تو خودت گلی هستی ، گل برای چه می خواهی ؟
آدم حسرت گل روی خودت را می کشد !
***
چَوَیلِ سیه ت ، بی سُرمَه مَسه !
خدا خُوَه ی زانی ، خُوینی چَن کَسَه !
چشمان سیاهت بدون سرمه مست هست.
خدا خودش می داند که قاتل چندین نفر هست.
***
خِذمَت وَ ناکس ، چوی دارِ بیدَه !
باخَوان لَه بید ، هر ناامیدَه !
خدمت به آدم ناکس چون آبیاری درخت بید هست.
چون باغبان همیشه از ثمر درخت بید نا امید هست.
***
دَنگَ گَه ت نیَه تی ، وِتِم گیریایدَه !
وَ قلای بی دَر ، زنجیر کِریایدَه !
صدای آوازت نمی آید ، فرمودم تو را گرفته اند.
و در قلعه ی بی در زنجیر شده ای.
***
دنیا شَش دانگَه ، چوار دانگی بادَه !
اَولَه اَو کسَ ، لَه ی دنیا شادَه !
از شش دانگ دنیا ، چهار دانگ اون باد هواست !
ابله کسی هست که بدین دنیا شاد هست.
***
دویَه شَو دیمَ خَو ، خَو دُرو نیه !
دسِم وَ نازَو ، وَ مِلِت بیه !
دیشب در خواب دیدم ، خواب هم دروغ نیست ،
که دستم با ناز بر گردنت افتاده هست.
***
سِراو چوی هرسین ، مکان چوی پاوه !
خدا ایجاد نکرِد ، وَ روی دنیاوَه !
سرابی چون سراب هرسین و مکانی چون پاوه ،
خداوند در روی زمین ایجاد نکرده هست.
***
شَمال داسَ لیت، زلفت شیویایَه!
بوینِنَت اویشِن، ماچِت کِریایَه!
وزش باد شمال گیسوانت را پریشان کرده هست؛ اگر تو را ببینند فکر می نمايند کسی تو را بوسیده هست.
***
غَریو غریوَه، غریو دیارَه!
قَورَگه‌ی غریو، گوشه و کناره!
غریب ( در هر حال ) غریب هست، غریب پیداست.
گور غریب نیز همیشه در گوشه و کنار قبرستان هست!
***
قوی قوی بایَه قُش، دَیشتِ گیلانه!
مِن وَ آبادی، اَو وَ ویرانه!
صدای قوقوی جغد صحرای گیلان غرب هست.

من در آبادی می‌خوانم و او در ویرانه!

***
کرماشانی گِم، مِنالِ تیمچه!
کَفتِم وَ شونت، کویچه و پَس کویچه!
کرمانشاهی هستم و اهل محله‌ی تیمچه، در کوچه و پس کوچه‌ها به دنبالت افتادم.
***
یَکی وَ دیور هات، وِتم یَه یاره!
گِلارَه‌م کور بو، یَه خو رّیواره!
کسی از دور آمد، تصور کردم یار هست.

چشمانم کور باد این که رهگذر هست.

***
هی داد هی بیداد، دردِم کاریه!
دوای دردَگَه‌م، شین وَ زاریه!
ای داد بیداد! دردم کشنده هست.

داروی دردم شیون و زاری کردن هست.


69:

خوزگه

خوزگه دلیك وه ك دلم ساف و ئه ویندار ئه بو
دور له گوناهو درو سوك و سه بوكبار ئه بو
خوزگه گولیكم ئه دی وه ك دلی بی غه وشی من
جوان و به بون و نه رم دائیمه بی خار ئه بو
خوزگه بهاتایه گویم وه ك دلی پر هه ستی من
ده نگی ئه وینیكی جوان ده ف و نه ی و تار ئه بو
خوزگه له ئامیزی خوم من بد یبایه شه وی
پاكه دلیك وه ك دلم دائیمه شه و گار ئه بو
خوزگه ئه گه ر مور كرا قه ول و به لینی ئه وین
ئه و كه سه ده یداته ژیر مل له سه ری دار ئه بو
خوزگه به لینی درو رو ره شی كا خاوه نی
ئه و ده مه ده مزانی كی شوهره یی بازار ئه بو
خوزگه ئه گه ر ئاشقیك قه ول و به لینی ئه دات
تاوه كو دوایین ته مه ن یاری وه فادار ئه بو

70:

رولي شيرنم
هورولي شيرنم ئه ي گياني دايه
دونياو ديده كه م روژي خو ه شي پيدايه
مه نم داييكي ئازييزه ت روله
زوو گه وره به بو توله
چه شه وانيك تا بياني نه خوتوم
خه به رت ده بوه دهاته م
ئه ستا ش ئه ي نوقول ونه باتم
گيان له سه ر دستوه فيداتم
هونراايشان هيدايه ت ئازه ري

71:

ئه ی تریفه ی مانگه شه و

ئه ی تریفه ی مانگه شه و
ئه ی تریفه ی مانگه شه وی زیرینی ئاسمان
بو به توزکال جار به جاری خوت ئه ده ی نیشان
ده ر بکه وه رووناکی پاک به ره و سه رینم
بو روو ناکه زیندانی تار ژووری که وینم
ئه وه زنجیر ژووری تاری تا پای زیندان
هاو ده نگمه و مو سیقامه بو شه وی لیدان
ئه وه ئیستا پیچه وانه من له جیاتی تو
له قه فه سدام ئیشک چیتیم گر تو ته ئه ستو
به لی ده ردم زور گرانه په رو شه گیانم
بو ئامانج و بو هیوایه به ندی زندانم
تا ئه و روژه ی چوار ئیسکه که م ده خریته ناو چال
بو کوردستان ده سوو تیم و ده بم به زوو خال

72:

كه ده لین

که ده لین
كه دلین ئه مرو ده شتت و كیو شینه
چه نده مه لبه ندی ئیمه شیرینه
بچوره سه ر گردی یاره ببینه
له جیهاندا , گولیكی ره نگینه
زه مز مه ی بولبولی به هارانی
وورده بارانی ژیر ده وارا نی
نه شئه ی به زمی سه ر چنارانی
ووشكه سوفی ئه خاته گورانی
ئه و ده مه ی روژ ئه گاته ئیواره
رو و بكه ره شاخی گویژه بنواره
عه ر شی په رو ه ردگاری لی دیاره
دامه نی و ه ك به هه شتی ئاواداره

ترجمه فارسی
میگویند
كه میگویند امروز دشت و كوه سبز هست
چقدر میعاد گاه ما شیرین هست
به قله (یار بینه ) صعود كن
كه در جهان گلی رنگین هست
زمزمه بلبل بهارانش
نم نم باران ریز
عشوه گری برگهای بالای چنار بر اثر وزیدن نسیم
صوفی متعصب را به آواز مطالعهو جنب و جوش میاندازد
وقتی كه غروب فرا میسرد
به طرف كوه (گویژه) برو ببین
كه عظمت طبیعت از انجا پیداشت
دشت و دمن ان همچون بهشت پر آب و سبز و خرم هست

73:

هه ر کوردم
گه ر چی تووشی ره نجه رویی و حه سرت و ده ردم ئه من
قه ت له ده س ئه م چه رخه سپله نا به زم مه ردم ئه من
عاشقی چاوی كه ژال و گه ردنی پر خال نیم
عاشقی كیوو ته لان و به نده ن و به ردم ئه من
من له لومه و تانه و زنجیر و دار باكم نیه
له ت له تم كه ن بم كوژن هیشتا ئه لیم كوردم ئه من
گه ر له برسانا و له به ر بی به رگی ئه مرو ره ق هه لیم
نوكه ری بیگانه ناكه ام تا له سه ر عه ردم ئه من
هیمن
ترجمه فارسی:
همیشه من کرد هستم
اگر چه همیشه مبتلا به رنج و دچار حسرت و درد و ناراحتی هستم
هی چوقت در مقابل این روزگار دون و پست تسلیم نخواهم شد من مرد هستم.
عاشق چشم غزال و گردن زیبای پر خط و خال نیستم
عاشق كوه و صخره و دره و دمن و سنگ هستم
من از سرزنش و طعنه و زنجیر و طناب دار ترسی ندارم
اگر تكه پاره ام كنند و مرا بكشند باز هم میگویم كه من كرد هستم
اگر از گرسنگی و بی لباسی امروز سرمازده بشوم (از سرما بمیرم )
تا روی زمین هستم نوكر بیگانه نخواهم شد

74:

كرماشـــا نه گه م

كرماشـــا نه گه م ئـه ي خاك زيـرين
هـــاوزاراوه گــه ي به دره و خـــانه قين
جگــه ر گوشـــه گه ي ئيــــلام ديرين
نيشتمــانه گي فـــه رهــاد و شــيرين
يادگـــاره گه ي مـــ»اد و ســاســاني
تو سان شاره يل گشت كوردستــاني
كرمانج بيت سوران گوران يا كه لـهور
تـــو ئـه راي ئيمــه هه ر مينــي ده دور
ناوت سه ر رسته ي تاريخي ئيمه س
و بي كرماشان كوردستان دي چه س
وه ختيك ئيمــه ي كورد رزگـارمان بود
ئيـــلام كــرمـــاشـــان داژدارمـــان بــود
ترجمه فارسی
کرمانشاه من ای که خاکت زرین هست
همدرد وهمصحبت بدره و خانقین

جگر گوشه ایلام و دیرن
سرزمین و میهن فرهاد وشیرین

یادگار قوم ماد وسلسله ساسانی
توسرور شهر های تمام کردستان هستی

اگر کرمانج باشی یا سوران یا گوران و یا کلهر
توبرای ما مانند مروارید پر ارزش می باشی

نام تو سر آغاز دفتر تاریخ ماست
بدون کرمانشاه کردستان معنایی ندارد

وقتی ما امت کرد روزگاری می توانیم آزاد زندگی کنیم
که ایلام و کرمانشاه نگهبان مان باشد

75:

شعر کردی از پرتو کرمانشاهی

شینم بکرین شیونم خیلی
ترمم بوه‌سین وه پرچ لیلی
دیه‌شو دیمه خاو قبله‌ی ورینم
کژاوه‌ی لیلی هاته سه‌رینم
دیه‌شو دیمه خاو کوکی مه‌گاران
تو مه‌ز لیلی بی مه‌جنون مه‌لاوان
شینم بکه‌رین شینم یک ده‌مه‌ن
دوس وه دوس بریان فره‌ سته‌مه‌ن

معنی :
بر من شیون کنید شیونم بسیار هست
تابوت من را با موهای لیلی ببندید
دیشب در خواب قبله‌ی خود را دیدم
کژاوه‌ی لیلی در کنارم بود
دیبشب در خواب دیدم که کبکی شیون می‌کرد
تو نگو لیلیه که برای مجنون لالایی میخوند

بر من زاری کنید شیون من یک سخن هست
دوست را از دوست بریدن ستم بزرگی هست

76:

ژاني دووري

له به رده ردي غه ريبي و ژاني دووري
له دل دا نيمه ساتيکيش سه بووري
په روشي چاره نووسي خه لکي کوردم
له حه سره ت حالي کورد داماو و وردم
هه تا کي ئه م گه له خوشي نه بيني
که ساس و ده ر به در تالي به بيني
شه مال تو بي و کزه ي جه رگي هه ژاران
په يامي من به ره بو دوست و ياران
بلي خاکي غه ريبي بوو به شمان
ئه دي کوا؟ئه و بليسه ي ئاوري گه شمان

77:

هو هوزه کم

هو هوزه کم ده نگي زو لالي تو نه بی
منيش لیر ه وه بی د‌ه نگم
هو خاکه که م ره نگي سوور ئآلي تو نه بی
منيش لیره بی رنگم
من بی ئیوه بالداریکي بال شکاوم
کانیکي و شک و بی ئاوم
دوورم لیتان به لام خوشکه کانم براکانم
ئازاري زامه کانتانم
دوورم ليتان به لام هاو ریکانم
هاو ده مي روژ و شه وتانم
من گیان فه دای کوردسانم
ترجمه فارسی
ای ملتم اگه صدای رسای تو نباشد
من هم در اینجا بی صدا هستم
ای خاک من وطن من رنگ صورتی تو نباشد
منم در اینجا بی رنگم
من بدون شما پرنده بال شکسته ای هستم
چشمه ی خشک و بی آبم
دورم ازتان اما برادران و خواهران
مرهمی برای زخمهایتان هستم
از شما دورم اما با شما هستم
مونس شب و روزتان هستم
من جان فدای کردستان هستم


78:


این معنی شعر هست
متاسفانه من سرعت ندارم
برگردم صفحه قبل
براتون تنکس زدم اونو میگم


به‌ فارسی


اشکهای من برای تو
اگر روزی امدو خواستی
نامه ای پر آز احساس
بنویسی برای دوستی
اون اشکهای که ریختم برای دوریت
میفرستم برات
همه اش را بریز داخل خدنویست
همه احساسات زیبایت را
با اشک چشمهایم بنویس
از این نترس که تموم بشن
اشکهای من برای تو
اندازه دریا و اقیانوس هاست
با نوشتن یک نامه نه
بلکه برای نوشتن چند نامه پر از احساس
چندان رومان بی پایان
تمام نمیشود .

79:



عزیزم این کلمه خودنویس بود اشتباه تایپی داشت ممنونم از یادآوریت ممنونم به خاطر سپاسگذاریهات:fav1 5:

80:

وای من چرا کردیم ضعیف تشخیص ندادم د.ی
ممنونم از اشعار زیباتون بانو

81:


خوشبختم از آشناییتون

82:

شه هیدی چاوی ره شی توم
وه...

ره ش پووشی چاوت............


به ئیحترامی

پرسه و گیانبازی من بوو
له گه ل ره شی قژی خاوت............

83:

..................................................

.................شه هید



شهید شده ی چشم سیاه توام و سیاه پوشیدن چشمت
به احترام مراسم ختم و جانبازیهای( گذشته ام برای تو )بود
بهمراه سیاهی و رنگ گیسوانت

84:

پاییز! پاییز!
شان و مل ڕووت
من مات، تۆ زیز
هه‌ردووکمان جووت
هه‌ر چه‌ند گوڵ سیس ئه‌بێ بگرین
ئاڵتوونی دار ئه‌ڕژێ بگرین
پۆلی باڵدار ئه‌فڕێ بگرین
بگرین...

بگرین...

چاومان نه‌سڕین
هه‌رگیز، هه‌رگیز پاییز! پاییز

85:

پرتال

پرم له پیـــــــــــری له ژان دل و گیان ــــ تا ناو سقان
هناسم له قورگـــــم چقیایه
و په شیــوه ی په ژاره ـــ له شه وه کی تا ئیــــــــــواره
پرتال ژیانم ...

تالکیــــش که ئ

به لام
هیمان هیــــــــــــــوام
هاتن تنـــــــــه

86:

ئه گه ر روحت ده ايشان گيانا له روحيش بي به شت ناكه م

به چي دل خوش بكه م بي تو؟ به بي تو سه يري دنيا كه م

له دورجي سينه ما كلپه ي شه راره ي ئاته شي كييه ؟

له تو زياتر هه يه خوشم بايشان ئه ي نووري بينه كه م ؟

ئه وه نده خوشه ايشانستيت تابشي هينا له ناخم دا

سه راي دل بوو به كل يه كسه ر كه سووتا ده شتي سينه كه م

به شيريني كه لامي تو مه حاله من هه تا ماوم

حيسابي تو له گه ل شه هدو نه بات و ئه نگه بينا كه م

كه چيهره ي ئافتابي رووت له ئافاقا عه يان بوو ليم

ده سا خوت وخوات فه رقت له گه ل ماه و زه مينا كه م ؟

چه ليپاي زولفتم بيني كه روژي رووتي داپوشي

به (والليل)م ئه زاني چون به بي شه و روژ به دي ناكه م

گه لي عيلمي به يان و يابه ديعم خايشانند نه بوو كه لكي

به قه د توزي كه من سه يري به خالي سه بزوشيناكه م

87:

ئه گه ر روحت ده ايشان گيانا له روحيش بي به شت ناكه م

به چي دل خوش بكه م بي تو؟ به بي تو سه يري دنيا كه م

له دورجي سينه ما كلپه ي شه راره ي ئاته شي كييه ؟

له تو زياتر هه يه خوشم بايشان ئه ي نووري بينه كه م ؟

ئه وه نده خوشه ايشانستيت تابشي هينا له ناخم دا

سه راي دل بوو به كل يه كسه ر كه سووتا ده شتي سينه كه م

به شيريني كه لامي تو مه حاله من هه تا ماوم

حيسابي تو له گه ل شه هدو نه بات و ئه نگه بينا كه م

كه چيهره ي ئافتابي رووت له ئافاقا عه يان بوو ليم

ده سا خوت وخوات فه رقت له گه ل ماه و زه مينا كه م ؟

چه ليپاي زولفتم بيني كه روژي رووتي داپوشي

به (والليل)م ئه زاني چون به بي شه و روژ به دي ناكه م

گه لي عيلمي به يان و يابه ديعم خايشانند نه بوو كه لكي

به قه د توزي كه من سه يري به خالي سه بزوشيناكه م

88:

وه فا

کاتیـــــکه بو هیــــمنی مه عشوقه که ت ئه شئ بچــــی....
بچــــــــوو...
وه
دل مه گوره ـــــ ئه مه
بئ وه فایی نیه
وه فایه

89:

بو تو

له‌سوێی هه‌ناره‌کانی تۆ

پیاوێکم له‌ ئاو

هه‌ر دڵۆپه‌م دڵۆپێکی تر



خه‌ریکه‌ له‌ش / به‌ ئاره‌زوویه‌کی بێ حه‌یاوه‌

خه‌ریکه‌ تۆ / ده‌تکێم له‌ حه‌یا



خه‌ریکه‌ شه‌پۆلانم له‌ پێست

ده‌لرفێ به‌ سه‌رانسه‌رتدا



خه‌ریکه‌ نمێک فێنکایی مه‌مکت

به‌ خوازه‌ی یه‌که‌م خه‌ونی مرۆڤه‌وه‌

ده‌گوورێ

90:

کاتـــئ شه پول عه شق گه ئیته ساحیـــلی دل
وه
دلـــــارامیــــک هیمه نت ئه کات
ئیــتر
ئارامی دلت
بو هه میشه
ئه روات

91:

کاتـــئ شه پول عه شق گه ئیته ساحیـــلی دل
وه
دلـــــارامیــــک هیمه نت ئه کات
ئیــتر
ئارامی دلت
بو هه میشه
ئه روات

92:

ئاخرین ماچ

بیره وه ری دوائین ماچ هه م تاله و هه م شیرین--
تالی بو ئه وه ک
دوائین جاریکی بو ک شیرینی لیوت چیژتووبووم
وه شیرین
به یادی خوشه ویستیمان
ک
هناسه کانی داهاتووم
به هیواداری ماچیکی تر هه لئه کیشم

93:

عبادتیان

من بانانه‌گه‌ێ رۊ سه‌ر بساتم
له‌ سال سه‌ردێ چـۊ خوه‌ر هڵاتم
چـۊ خوه‌ر هڵاتم وه‌ ئێڵاخه‌وه‌
وه‌و ئێڵاخ سه‌رد پڕ له ‌ داخه‌وه‌
له‌ چاره‌ م که‌فتم ئه‌و گه‌ر‌مه‌سێری
ک مارێ ژاراو شه‌وکه‌ران دێری
قڵاگه‌ێ دڵگیر دامه‌نگیرم کرد
تا سه‌رێ خڕ دام پیر پیرم کرد.

94:

بي نام ..

بي تو..بي نقطه


شه يتانيش عاشق ده بي
كاتيك كه فريشته كاني خودايي
به هشت به ماچيك ده فروشن
ترجمه
شيطان نيز عاشق ميشود
اونگاه كه فرشته هاي خدا
بهشت را به يك بوسه ميفروشند
شعر از الهام

95:

دل

قیبله ی دلم چاوی ره شی تویه
حه وت بار ئه گه ریمه ده وری بالاته وه...
نویژی قژی خاوت ئه که م
وه - تو
له که مان برووت به تیریک
قوربانیم بکه

96:

هیشتا ناز چاوه کانت..

تا بوچکترین سلوله کانم...
تا ناخ دلم
تا قولایی هوای هناسه کانم
ئه مسوتینی
و
بزه ی لیوه که ت
له شوینی خوم وشکم ده کا

97:

ئانارشیستی نیگات
له ئانالوگی چاوما جی نابیته وه
یا بم شیوینه
یا ئه ت شکینم

98:

ئه گه ر سیویگ بوو له تی ده که م
له تی بو خوم و له تی بو تو
ئه گه ر بزه یک بوو له تی ده که م
له تی بو خوم و له تی بو تو
ئه گه ر خفه تیک بوو به شت ناده م
هه لیده مژم وه ک دوا په تو

99:

نالی

له‌ کاتی نوێژی شێوان بوو ، گه‌یشتم پێی وتم رۆژ باش
به‌ غه‌مزه‌ و ره‌خنه‌وه‌ فه‌رمووی غروبه‌، نۆێژی شێوانه‌
وتم گیانم فیدای گیانت که‌ رۆژی رووت له‌ من ده‌رکه‌وت
جه‌هانی وا له‌ من روون کرد که‌ وام زانی تلوعانه‌

100:







ترجمه فارسی


نالی

بهنگام وقت نماز مغرب بود
که
خودم را به او رساندم و فرمودم روز بخیر
با غمزه نگاهم کرد
و فرمود الان غروب هست و وقت نماز مغرب
فرمودم جانم به فدای جان تو
که با دیدن تو روز روشن بر من نمایان شد
جهان برای من اونقدر روشن شد که فکر کردم وقت طلوع خورشید هست

101:

سروده ای فوق العاده و سرشار از احساس بود .
و البته سزاوار سپاسگذاری
بسیار متشکرم.




102:

ممنونم

103:

جه لاد

وه ره جه لاد
وه ره گیانم هه موو له ت له ت بکه تاکوو بزانی چۆنه ئیمانم
ئه تۆ جه لاد
ئه گه ر ده ربینی ئیسکانم،
ئه گه ر بینی له به ر چاوم بکوژی گشت عه زیزانم،
به وه لاهی
به خاکی پاکی کوردستان،
ئه من کوردم قه تیش نالیم په شیمانم

104:

"پرویز بنفشی "شاعر گیلانغربی










هاتمه تا له په نای ناز چه وت
بو بکه م گول میخه که یل وه رقه وت
هاتمه تا گول بکه م وه سای سه رت
بال په روانه ی بکه م وه شه یو وه رت



آمده ام تا در پناه ناز چشمهایت
سینه های به سان گل میخک عطرآگینت را ببویم
و باز آمده ام
تا تاج سایبان محافظی از گل برایت بسازم
و
بال نازک و زیبای پروانه ای را
پیرهن حریر تنت سازم

105:

من ئه گه نه سزیه م.....؟
توئه گه نه سزیه ی.....؟
وه ئاگر جه سه ئ کی...
ئئ تیه ریکیه ..

روژناوه بکه یمن؟
ترجومه:
من اگر نسوزم؟
تو اگر نسوزی؟
پس با آتش گرفتن جسم چه کسانی
این سیاهی و ظلمت
را روشن بگردانیم

106:

سێداره‌یک له‌ ده‌م تارامی ته‌نیایی‌دا
به‌س چاوه‌کانی هه‌ڵدێنێ و
به‌س له‌ نیگای تێ ده‌گه‌م
پاییز له‌ خه‌رمانی چاوه‌کانیا مۆڵی خواردووه‌
ته‌نیایت با ده‌یشه‌کێنێ و با با بببببببببا
خه‌مناک‌تر له‌ سامی چاوه‌کانت دا
بووکه‌ڵه‌یه‌کی شووشه‌ و موورویه‌کی شینه
به‌س یه‌کجار له‌ یادمه
سامی چاوه‌کانت تت ت
شڵغه‌ی بیره‌وه‌ریی ده‌دا ده‌ماره‌کانتتتت
مات و مات و مات
به‌رزایی و زه‌وی و نه‌وی
سامناک تر له‌ سامی چاوه‌کانت شک نابه‌م
شک شک شکا ڕۆڵی حه‌یایی خاتر جه‌میان
ده‌ خه‌م مه‌خۆ
له‌ سامی چاوه‌کانت تێ ده‌گه‌م
ده‌ست و دۆعام
گه‌رمای گه‌رمێنه‌ بێ نازه‌که‌ ئه‌دا هه‌ناسه‌ت
ده‌ خه‌م مه‌خۆ
تک تک تک تکا حه‌یایان
که‌لاک تر له‌ ئێستات
ته‌رمیێکی کاڵی چاره‌گه سه‌ده‌یه‌که‌
باللۆره‌ی ئه‌چڕی
کێوانی ئه‌بڕی
شوانێک بووی و شه‌رتت په‌ڕی
گێژتر له‌ گێژه‌لۆکه‌ بوو زه‌مان
سامی چاوه‌کانت دایگرتووم
له‌ نیگات تێده‌گه‌م
ده‌ خه‌م مه‌خۆ
پاییز زه‌رد زه‌رد داگریساوه
دوعایه‌ک له‌ جنسی باران
ئه‌تشواته‌وه‌
ئه‌تباته‌وه‌
ئارام ئارام
له‌ نیگات تێ ده‌گه‌م
ئارامممممممم
‌زانکۆ خه‌لیفه‌ ڕه‌زبه‌ری 1391 هه‌تاوی

107:

قه‌ره‌باڵغ‌ترین شه‌قامی شار




لێره‌ شه‌وه‌
نوقمی خه‌وه کات‌ژمێر
هه‌ر شه‌وه‌ و
دارچناری حه‌وشه‌ هیچ هه‌ڵنادا
شیناوه‌رد نییه‌ باخچه‌که‌مان و
تامی سێو نادا
کوڵمه‌ی شاراوه‌ی شۆخێ
من له‌ قه‌ره‌باڵغ‌ترین شه‌قامی شارا
له‌ کۆڵانێکی بۆم به‌ستا
ئاره‌زووی لێو و ماچ ئه‌که‌م و
هه‌ر مانگه و من و شه‌و و
ئیتر نه سێوێک شک ئه‌بم و
نه دڵم دێت سێوێ بگه‌زم و
نه‌ هه‌مه‌ ئه‌م ڕوویه‌ش
له‌ بێ شه‌رمی پێنووس
ئه‌بمه دڵۆپێکی ڕوو هه‌ڵماڵاوتر
له‌ گێژاوی جه‌وهه‌ر
له‌ فڕینی زه‌ینێکی ئاڵۆز
هرووژم مه‌یه‌نه‌
هرووژمم مه‌خه‌ سه‌ر
من یاغی‌تر له‌ خه‌ڵکی ئه‌م شه‌قامه نیم
که‌ ئه‌وه‌ش وه‌رزێکه له‌ ژیان و
من هه‌ر له‌م حه‌وشه‌ تاریکه‌که‌دا
دیلی دیلی دیلم
ئای ئاوه‌دانی
وانه‌یه‌ک له‌ شعوور و شێعر
درووشمی سه‌ری کۆڵانمانه‌
که‌ هه‌موو ئێواران پێی داده‌هاتمه‌وه‌
هه‌ر مانگه و من و شه‌و و
کوڵمه‌ی چرچ و شاراوه‌ی شۆخێ تفتی تفته
ده‌نگی فیکه و بوووووق و هه‌رااااااااااا
هه‌زاره‌یه‌ک دێت و ده‌ڕوا و
ئه‌م شه‌قامه‌ هه‌ر وا قه‌ره‌باڵغه و
قه‌ره‌باڵغ‌تر ده‌مێنێته‌وه‌
چرچی چرچ ئه‌بێت
کوڵمه‌ی شاراوه‌ی شۆخ خ خ خ
و مانگ کزی کزی کز ئه‌توێته‌وه‌
ئه‌م کۆڵانه‌ش هه‌ر وا هه‌روا هه‌روا ....

108:

به‌هار



به‌هار .....
ده‌مێکه له‌م شووشه‌یه ئه‌دا و
گه‌ڕۆڵ گه‌ڕۆڵی بارانی
که‌ هه‌م له‌ ته‌کتا
گلێنه‌می و
ته‌ق
ته‌ق
ئه‌دا له‌م شووشه‌یه‌
دانه‌یه‌ک دڵ شک ئه‌به‌م و
بۆت ئه‌نووسم ....
هه‌ڵمی شووشه‌که‌
ئه‌چووڕێته‌وه‌ و
هه‌م له‌ ته‌کتا ...
گومێکه دڵم
خوێن و خه‌فه‌ت
گ ر ر ر ر ر ر ر م م م م
هه‌ور و هه‌ڵا
گ ر ر ر ر ر ر ر م م م م م
سه‌یر ئه‌چۆڕێته‌وه‌
دڵـــــــــــــــــــــــ ــم
سه‌یر ........
ئه‌چۆڕێته‌وه‌
خوێنی دڵم
کووووووووووووووووووو
هه‌ڵمم م م م
هه‌م مم م م له‌ ته‌کتا

109:

که‌س چووزانێ
که‌س
که‌ من داماوم و
له‌ وێنه‌یه‌کدا شادی شاد پێده‌که‌نی
سارد سارد ڕووینتم له‌ یاده‌
ته‌زیو ته‌زیو ماوم
له‌ خه‌مه‌دا
ده‌کرێ پیره‌وڵات به پانتایی ئاسمانێکی دوور دوور له‌ یاد بکه‌م
ده‌کرێ تۆ له‌ داوێنی فه‌قره‌قا، سه‌هۆڵان، خڕێ هه‌نجیران له‌ یاد بکه‌م
ئاخ
ئه‌وان ده‌مان
مه‌نگوڕایه‌تی سووزێکی تری هه‌بوو هاوڕێ
گه‌ورکایه‌تی بست به‌ بستی سێبه‌رمانی هه‌ست ده‌کرد
که‌ تۆ وێنه‌یکتا ته‌ک دار کرۆسێکێک ئه‌گرت
فلاش ش ش ش ش ش
نیگات هه‌ر بزر نه‌بوو لێم
ده‌سته‌کانم ساردی سارد بوون
که‌چی نیگات ده‌کوڵی
بزه‌ت ئه‌ته‌قییییییی
تۆ له‌ گوڵه هێرۆیه‌ک ئه‌چووی
گشت ساته‌کان
و ئێستاش هه‌ر گوڵی
که‌چی له‌ جۆری گه‌زیزه‌!
تۆ پێئه‌کنی
من شاد ده‌بمه‌وه‌
تۆ ده‌گری
من ده‌کولێمه‌وه‌
تۆ له‌ گه‌رمێن و من له‌ کوێستان
ته‌زووم له‌ سنوور(!) ئه‌توێته‌وه‌ و ناگا به‌ تۆ
ئازادی ....
چوارچرا ...
میکائیل ....
کۆڵانه‌کانی هه‌رمه‌نیان .....
تاساوتاساو
خه‌مبار خه‌مبار
مات مات
کزکز
ئه‌ڕوانن له‌ نیگاتا و
دوایی نایا
ئه‌م خه‌ونه نه‌گبه‌ته‌
ئێستا له Facebook ا
له Chatا
له Smsا
چاوه‌ڕییت ئه‌که‌م و
دوایی نایا
ئه‌م خه‌ونه‌ نه‌گبه‌تییه‌
که‌چی من له‌ کوێستان
تۆش له‌ گه‌رمێن
ئاخ خخخخ خ خ خ خ
گه‌ردوون چی کرد به‌سه‌رتا
لێت تێ ئه‌گه‌م
به‌ڕاست
ئه‌تخوێنمه‌وه‌
"کات" بابرده‌ڵه‌یه‌که‌ و به‌س
من، تۆ
دیسان له‌سه‌ر قه‌ڵایه‌ک!
دوایی نایا
ئه‌م خه‌ونه‌ نه‌گبه‌تییه‌

110:

چاوه‌کانی ئاڕاڕات
به‌رز به‌رز نیگا ئه‌کا
پێیه‌کانی وان
هه‌نگاو هه‌نگاو به‌رگری ئه‌کا
مه‌ندییه‌تی گۆلی وان
زه‌ریا زه‌ریا هاوار ئه‌کا
شێرناخ جه‌رگی سووتا

111:

ڕێبوارێک له‌ جنسی خۆڵ و ئاوه‌وه‌

مه‌ودات بڕی
ئه‌م شه‌وه‌ی که هه‌ر چی ئه‌ستێره‌ بوون
حه‌یرانت بوون....
له‌ ڕاخوشینی گه‌شاوه‌ترین شتێک له‌ جنسی خۆڵ و ئاوه‌وه‌
مانگ و ئاسمان ڕێبوارێکیان ده‌دیت،
هه‌ر له‌ جنسی خۆڵ و ئاوه‌وه‌
ده‌وراده‌وری کاکێشان له‌م شه‌وه‌دا ئه‌ستێره‌ و نوور و شه‌به‌ق بوو
تۆ! ئه‌ی خۆشه‌ویست‌ترین بنیاده‌م...
ڕه‌نگین‌ترین شه‌وی ڕه‌شی هه‌موو ڕۆژگارت نه‌خشاند
ئێستگه‌ به‌ ئێستگه‌ی ئاسمان خۆت "پێشه‌وا"یه‌ک بووی
ساتی سارێژی شه‌وه‌ ژوانت دیاری کرد
فڕی فڕی به‌ هێزه‌وه‌
ورده‌ ورده‌ من چاوه‌ڕێت ئه‌که‌م
غه‌ریبیت ئه‌که‌م...
له‌ هه‌رچی هه‌ست و نستی ئه‌م کاکێشانه‌
خه‌به‌ر کرای،
ئارامیت له‌ دیالۆگێکی ڕاسته‌قینادا
چ ڕاسته‌قینانه‌ خۆ ده‌نوێنێ
له‌م سه‌فه‌ره‌تدا سه‌روه‌ری ئه‌که‌ی
که‌ ڕوو له‌ بنار ئه‌که‌ی، پێده‌که‌نی، ده‌گری
له‌ حه‌قیقه‌تێک ئه‌چی
که‌ خوون ئه‌بیه‌وه‌ هه‌ر له‌ ڕاستییه‌ک ئه‌چی
هوون هوون ده‌گریت و ده‌گریم
ئاخ حه‌قیقه‌ته‌ ڕاسته‌قینه‌که‌م!
حه‌قیقه‌ته‌ ڕاسته‌قینه‌که‌م کۆترێکی سپی باڵ سووره‌
گه‌رمێن و کوێستان ده‌کا
هه‌رد و هه‌وا ئه‌کا
به‌حر و ویشکایی ئه‌کا
ئازادی و ڕاستی و ئاشتی
هه‌ر له‌ کۆتره‌ سپییه‌ باڵ سووره‌که‌ی من ده‌وه‌شێته‌وه‌
مێژوو مه‌ودامانی بڕی
که‌چی تۆ ڕۆیشتی
که‌چی ده‌سته‌شکاو مامه‌وه‌
غه‌ریبی دوو باڵه‌ سووره‌که‌ت ئه‌که‌م
غه‌ریبی دوو چاوه‌ قه‌ترانییه‌که‌ت ئه‌که‌م
غه‌ریبی غه‌ریبیت ئه‌که‌م
به‌ قوربان


112:

خه‌ون، نیشتمان و مه‌رگ

من هه‌موو شه‌و خه‌ونێ ئه‌بینم
خه‌ونێک به درێژایی شه‌و
بیرم هاڵۆز ئه‌کا
به درێژایی شه‌و نوققمم ئه‌کا له‌ گێژاوی خۆی
له‌ خه‌ونم‌دا:
منیان له‌ سێداره‌ دا
منیان کرده‌ سیاچاڵه‌وه‌
منیان ته‌سلیم به‌ خاک کرد
بڵێی ته‌عبیری ئه‌م خه‌ونه‌م چ بێ؟!
بڵێی ڕازی مانه‌وه‌می پێ بێ؟!
له‌ خه‌ونم‌دا:
سه‌یرم کردی
پڕ به‌ دڵم
تۆ له شوێنێکی به‌رز بووی.
تۆ بیره‌وه‌ری ساڵیانی ته‌مه‌نمی
تۆ بیره‌وه‌ری چه‌ندین سه‌ده‌می
تۆ یه‌که‌م بارینی بارانی به‌هاری وڵاته‌که‌مت له‌ یاده‌
تۆ هه‌ناسه‌یه‌کی له‌ په‌رژینێکی قه‌ده‌غه‌دا
داخه‌که‌م....
تۆ ئێستا پیر بووی
که‌زیه‌ت سپی سپی له‌ به‌فر ئه‌چن
ئه‌مهه‌وێ خه‌ونێکی‌تر ببینم
درێـــــــــــــــژ درێـــــــــــــژ له‌ ته‌منت
سپی سپی له‌ که‌زیه‌ت
سه‌وز سه‌وز له‌ تاراکه‌ت
من خه‌وم دێ
تۆ له‌ شوێنی به‌رزی
تۆ بووکی به‌هاری کورده‌واری
تۆ هه‌وێنی شێعری دڵداری
ئای...ڕاکه‌....

ڕاکه‌ ڕاکه‌

هاتن تۆش له‌ سێداره‌ بده‌ن
ڕاکه.....
ئای دز...ئای دز...
تۆیان لێ دزیم
تۆیان لێ تاڵان کردم
میراتی سه‌دان ساڵه‌میان به با برد
داخه‌که‌م...
تۆشیان له‌ سێداره‌دا
ئه‌میان ڕازی مانه‌وه‌ت بوو؟!
ده‌ک به نه‌فره‌ت بی خه‌ون
من گه‌ره‌کم نییه‌ خه‌ون ببینم
که‌ چی هه‌ر خه‌ونووچکه‌ ئه‌مباته‌وه‌
بریا بۆ جارێکش خه‌ونم نه‌دیبا
من جارێکی نیشتمان خۆم دیتبا
نیشتمان؟!
نیشتمان من پیره‌دارێکی کرۆسکی ڕه‌قه‌
نیشتمانی من نه‌ خه‌ونه‌ نه‌ شتێکی سه‌یر
پیره‌ دارێکی کۆرسکی ڕه‌قه
دار
دار
داره‌ کرۆسێکی ڕه‌ق و ته‌ق
ئێستا شکوور من خه‌ون نابینم
به‌ینێکه‌ ڕه‌قم له‌ هه‌ر چی خه‌ون و خه‌ونووچکه‌ و وێژینگ وسه‌رخه‌و و باوێشکه‌
به‌ینێکه‌ بیر و هزرم مردنه‌
ئه‌و کات نه‌ خه‌ون ئه‌بینم
نه‌ نیشتمانێک شک ئه‌بم!
گه‌ره‌کمه‌ بمرم
ئای مردن
چه‌نده‌ خۆشی
ڕه‌ش بپۆشی
خه‌فه‌ت دڵی کرمێ کردووم
بۆسۆی خسته‌ هه‌ناومه‌وه‌
ببوورن
لێم تێک چوو بمرم

113:

سنوور

سنوور
دڵی من زێده‌تر بریندار ده‌کا
جا چ کچه‌ جیران بێ و
چ تێل دروو!

114:

جێژوان

له‌م شه‌وه‌ زه‌نگه‌دا
من و تۆین ....
ده‌وه‌ره‌ با
نیشتمان به‌سه‌رمان‌دا
نه‌ڕووخێ!

115:

ماچ و ئاڵا

چاوت ترووسکه‌ی
ماچ و
شه‌کانه‌وه‌ی ئاڵایه‌ک ده‌دا
پیرۆزه‌ ئه‌م سه‌رکه‌وتنه‌!

116:

باوه‌ش



ماوه‌یه‌که‌

له‌ دوای که‌مێک باوه‌شی به‌یانیان‌دا

خه‌و ده‌مباته‌وه

‌ تا سبه‌ی!

117:

ته‌مه‌نی تێپه‌ڕ بوون


نایه‌ته‌وه‌ بیرم

ره‌نگه‌ هێنده‌ له‌ ته‌مه‌نی تێپه‌ڕ بوون نه‌گوزه‌رابێ

من شێت و چاوه‌روانی ئه‌و ساته‌م

بێیه‌وه‌ شه‌قام

که‌چی کۆلانمان بۆم به‌ست بێ و

حه‌وشه‌شمان کاول!

118:

خه‌ون

ماوه‌یه‌که‌
خه‌ون به‌ ده‌رگای ماڵتان وه‌ده‌بینم
خه‌ون به‌ ده‌لاقه‌ی ژووره‌که‌ت وه‌ده‌بینم
خه‌ون به‌ داره‌ رایه‌ڵی میچی ژووره‌که‌ت وه‌ده‌بینم
جا من خه‌وه‌ن به‌ کوێت وه‌نا بینم!؟

119:

من و کانی



به‌ر له‌وه‌ی ببیه‌ ئاسکی هه‌تاو و
مه‌رهه‌مێ
به‌ر له‌وه‌ی به‌ باڵات هه‌ڵبڵێم و
سڵاوێ
پێش له‌ هاتنت و
دۆزینه‌وه‌ی رووخسارت له‌ تیشکی هاوێنه‌
و به‌ر له‌م ساته‌ بێده‌نگییه‌
ده‌نگت
ره‌نگت
مه‌شاره‌وه‌ له‌ من و
مه‌دزه‌وه‌ له‌ تیشکی هاوێنه‌ و
تروسکه‌ تروسکی چاوی کانی
من ....؟!
من که‌ سه‌رداری شار نیم
من که‌ پۆلیسی سه‌ر شه‌قام نیم
کانی ....؟!
کانی که‌ نه‌ به‌حری گێژاوی ئه‌م خه‌ڵکه‌یه‌ و
نه‌ شاڵاوی زامی دڵی پڕ له‌ کوڵی میلله‌ت!
خۆزگه‌ زانیبات ئه‌مڕۆ من و کانی داخدارین
ئه‌مڕۆ پرسه‌ و ماته‌مینی خاکه‌ و
شین و گابۆڕی درخته‌کان
تۆ بڵه‌ی بکووژ هه‌تاو بێ؟
تۆ بڵه‌ی زریان یا پیره‌ شه‌ماڵ بێ؟
تۆ بڵه‌ی ده‌نگی شکانی هاوێنه‌ و شانه‌ و کلچۆک و درزیله‌ و کرمه‌ک له‌ سه‌ر کانی نه‌گاته‌ گوێی مردووی هه‌رد؟
ئیتر هه‌رگیز بڕوا مه‌که‌
هه‌رد ماته‌ مات
ئه‌مجاره‌یان ده‌نگت، ڕه‌نگت بده‌ نیشان
به‌ڵێن بێت دوایین داوای من و کانییه‌
من و بیره‌وه‌ری‌ به‌ ئاکام نه‌گه‌یشتووی هه‌ردی مردوویه‌
ئیتر نه‌ شێعرێک له‌ ده‌می من ده‌بیسی و
نه‌ کانی به‌ زوڵاڵ و نه‌ هه‌رد به‌ پته‌وی جاران دێنیه‌وه‌ یاد
که‌وا بوو ئه‌مجاره‌یان له‌ سه‌ر سینگی هه‌ردی مردوو
هه‌ردی جوانه‌مه‌رگ
هه‌ردی له‌ خوێن گه‌وزاو
ده‌سته‌ گوڵێک بچنه‌ و
هیچ مه‌ترسه‌،
من ره‌قم له‌ هه‌ڵمیسینی گوڵی سیس و مردوو نییه‌
به‌س زووکه‌ و وه‌ره‌
پێ توند بخه‌ سه‌ر سینگی هه‌رد و
ته‌نیاتر له‌ ده‌نگی شه‌و و ماسی
بگه‌ کانی
بگه‌ هه‌رد
بگه‌ من.

120:

به‌ گوێچکه‌مدا ده‌چرپێنی :

به‌جێت دێڵم ...

ئه‌وسا ته‌مێ له‌به‌رپێمدا

ڕاده‌خه‌یت و

بێده‌نگ ده‌ڕۆی

باش ده‌زانی

تا شوێنه‌واری عه‌شقت مابێ

هیچ ڕێگایه‌ک

نامگرێته‌ خۆی

..............................

ئیبراهیم ئیسماعیل پوور


121:

پیاسە لەبەر باران

تامی تەڕی تۆی هەیەو
دانیشتن لە سووچێکی ماڵێدا
تاڵاوی تەنیاییە

تۆ دیتن
لە خەونوچکەیەکدا
بۆ من
واتای ڕووتی ژیانەوەیە و
بێ تۆیی
ڕاڤەیەکی راشکاوانەیە بۆ مردن

بێ تۆ
لەگەڵ خۆشم
ناڕۆم بەڕێدا و
تەڕ نابم
لەبەر ڕێژنە و شەستەبارانیش...!
بە تۆوە ژیر نابمەوە
لەهیچ ژوورێکدا و
گڕ دەگرم
تەنانەت

لەناو بەستەڵەک و سەهۆڵبەندانیش...!


122:

هه‌ندێ جار
نا....

گه‌لێ جار
ده‌بی چاوت بنووقێنی
گه‌ر بته‌وێ شتێكی نوێ ببینی !!

.....................................

لەتیف هەڵمەت

123:

خۆزگه‌

به‌ پیرى و به‌ پێكه‌نینه‌وه‌ له‌ دایك ده‌بوین

تا زوو له‌ ژیان تێبگه‌ین

به‌ منداڵى به‌ گریانه‌وه‌ بمردباین

تا هیچ له‌ مردن تێنگه‌ین

................................

ئه‌حمه‌د نه‌به‌ز

124:

کوچ

خاک توانای کۆچی نییه

ئه وه یه رازی مانه وه ی من

له م وڵاته دا
خوالیخوشبوو مارف ئاغایی

125:

هه‌موو ڕۆژێک هێنده‌ نزا بۆ گه‌ڕانه‌وه‌ت ده‌که‌م تا دڵم به‌به‌ر ده‌رگای خواوه‌ ده‌خه‌وێ هه‌موو ڕۆژێک هێنده‌ حه‌سره‌ت بۆ دوری تۆ هه‌ڵده‌کیشم ته‌وقی سه‌رم ورده ورده تاڵی سپی له‌خۆ ده‌گرێ

126:

هەموو دەیانەوێ هەواڵی ئاسمان بزانن،
کەس نەبوو جارێک بپرسێتەوە لە خاک،
ئەرێ ئەی دڵی تۆ بۆ کێ لێدەدا؟
ترپەکانی تۆ دەنکی بە چەند؟

127:

که‌ زه‌ریای هێمنی چاوت ئه‌مدوێنێ

شه‌پۆل شه‌پۆل سه‌رشێت ده‌بم و

له‌ که‌ناره‌کان دوور ده‌که‌ومه‌وه‌ و

بۆ ژه‌نینی ساز و سه‌ما

له‌ ناخت‌دا ...

شین ده‌بمه‌وه‌!

.............................................

مریه‌م نامداری

128:

بالنده یه ک

چرپاندی به گوئی گولیکدا

گوله گیان

له چکه سه وزه که ت نه ختئ لا ده

با خونچه ی ده م

تاسه ی ئه وینم بشکینئ

ئاونگی شه رم

به سه ر گونای گولدا خوشی...

وتی: شیته، ها...

ئه و هه وره چون ده روانی

حه یام ده چئ

ئارام بگره تا سبه ینی

هه ور گوئی لئ بوو...

نه رره ی گور بن

شریخ و هوره ی خسته باخ و

بوو به ته رزه

در مه وبه یان

که باله نده هات بو جیژوان

چه ند دلوپئ خوینی سوور و ...

سئ چوار تیکه له چک مابوو

له ئه و گوله بالا به رزه

129:

شه‌وگار
به گیانی خۆر
سوێندت ده‌ده‌م
دام‌پۆشه
تا که‌س نه‌بینێ
یادی یارم
هه‌ر شه‌و دێتوو
ده‌ست له‌ملی
ئاواته‌کانم ده‌کاتوو
ده‌بێته هه‌تاوی
خه‌یاڵاوی
خه‌ونه‌کانم

130:

ئه‌ی چرای دیوانی ژینم بۆچی خامۆشی ئه‌تۆ
تۆی ئه‌وینی ڕیه‌ی ژیانم که‌ی فه‌رامۆشی ئه‌تۆ
هه‌ر به‌هارێ وه‌ک گڵاڕێزانه‌دوای کۆچی چه‌مت
چێژو خۆشی دێویا لێم چوون نه‌ما خۆشی ئه‌تۆ

131:

مه‌رھه‌م و زام
مه‌رھه‌م و زام بێ یه‌ک ناژین
ئه‌م له‌ کوێ بێ،
ئه‌وی تریشیان له‌وێیه‌،
که‌چی سه‌یره‌
ئه‌م برینی جه‌سته‌ی منه‌
سوێندی ھه‌ر‌ به‌ سه‌ری
(خوێ)یه‌.



132:

له نامه‌ردی و وه‌فای یار ڕووم له ده‌رده‌

گه‌ڵا گه‌ر جێ نه هێڵێ دار ؛ مه‌رده

ئه‌وا ئاگر بڵێسه‌ی دا له ئاسمان

هه‌وا هه‌ر ناجه‌وانمه‌ردانه سه‌رده

****

133:

وتـیـان بـە کـێــۆ

بــڕیـار وایـە

بـتـکـەیـن بـە بـەرد

بـبـی بـە پـەیـکـەر بــۆ خــوودا

وتــی نــا نــا

خــەڵــک فــریــوو دان ئــیــتــر بــەســە

بــم کــەن بــە پــلە

بــا مــنــداڵــان

لـێــم سـەر کــەون بــۆ مــەدرەســە.



( عــەبــدووڵـا پــەشــێــۆ )

134:

عشق گوڵێکه‌ له‌ باخچه‌ی باوه‌ڕدا ده‌ڕوێت

عشق دەریایه‌کی پانوو به‌رینه‌ دوو شه‌پۆل پێکه‌وه‌ دەبه‌ستێت

عشق ون کردنی خۆته‌ له‌ وجودی که‌سێک که‌ هه‌میشه‌ وه‌ هه‌مو کاتێک تۆی له‌ بیرە.......................

کاتێک بێجگه‌ عشق هیچ شتێکت نه‌بوو ، ئه‌وکات دەزانی عشق هه‌موو شتێکه‌

عشق بێدەنگه‌ به‌ڵام ئه‌گه‌ر بدوێت له‌ هه‌موو دەنگێک بڵینترە

پرسیار هه‌رچی بێت وڵام عشقه‌..................................

135:

۱- ايشان ملك سرد چووله ته نيام و كه تيه بارم
ماله ل كلك وه گووشن تا نه شنه ون هه وارم

۲- بربر خوسه و په ژاره كوو بينه شه و نشينيم
خه م سر نياسه شانم تا گيان بني شه وارم

۳- دس نانه جيم كولانور زخم زايشاننه سينه م
خواي خوسه كرده ساريژ ئه چاره چيو ده وارم

۴- پاكوو خه مانه جرگم دلگيره سال و مانگم

تا بيمه هه ر يه ديمه زلماته رووزگارم

۵- شه و بي هاساره رشمه و خوه ر ماسياي سر ئاسووم
تك بيمه كو خه ماناو ئه ته م دلا بووارم

۶- چيو جار ئومر ئه سرچي ئاگر چي ئه ر ئوميدم
هه ر پايزه بختم ئي دل گوم كردمه وه هارم

ترجمه:

۱- در اين سرزمين بي روح و خالي از سكنه تنها هستم و بارم از مركب افتاده هست
خانه ها نيز انگشتشان را در گوش فرو برده اند تا صدايم را نشنوند.

۲- گروه گروه غم و اندوه براي شب نشيني بر گرد من حلقه زده اند
غم سرش را بر شانه ام نهاده هست تا شبم جان بسپارد و روز از راه برسد.

۳- دست نانجيب زخم هاي كهنه ي سينه ام را تازه كرد و به جاي مرهم نمك غصه بر اون نهاد.

۴- جگرم محل پيكوبي و رقص غم ها و ماه و سالم نيز دلگير هست
تا جايي كه در حافظه دارم هميشه اينگونه بوده ام و رزگارم تيره و تار هست.

۵- شبم خالي از ستاره و سياه هست و آفتابم بر افق منجمد شده هست
بايد به كوه غم ها تكيه بدهم و با ابر سياه دلم ببارم.

۶- مانند كشتزاري كه كشتش را برداشت كرده اند و سپس اونرا به آتش كشيده اند ، اميدم به آتش كشيده شد
اي دل ! همواره بخت من پاييزي هست و بهارم را گم كرده ام .


136:

خوش له سه ر سینه ی سه ری هه لدا وه دوو گوی سه ر به مور
ماتو حیرانم که عرعر کی هه ناری گرتوه
شه ر به تی عونابی لیوی شه که ر و بادامی چاو
سه روی قه دت راسته ئه نواعی سیماری گرتوه
لعلی شه گه ر بای تو تیر ئاوه شه که رباری
لیوی میحنه ت باری من بی ئاوه باری گرتوه
ئه ژده های زولفی له ده وری گه نجی حوسنی حاریسه
حه لقه حه لقه چین به چین سه ر تا به خواری گرتوه
گه ردو بادی هیجری تو وا عالمی لی کردمه توز
نه ک دوو چاوم به لکوو حه تا دل غوباری گرتوه


88 out of 100 based on 48 user ratings 448 reviews

@