دارم چشمی گریان به رهش...


دارم چشمی گریان به رهش...



دارم چشمی گریان به رهش...
دارم چشمی گریان به رهش...

گویی مرگ، دست از سر اهل هنر برنمی دارد. جمشید ارجمند مترجم ،نویسنده،‌ شاعر و منتقد سینما امروز به علت نارسایی قلبی در سن ۷۷ سالگی در گذشت. او از دهه ۳۰ در مجله «ستاره سینما» فعالیت داشت و از پیشگامان نقد در سینمای ایران محسوب می شود. دوره دوجلدی «درباره چند سینماگر»، «درباره سینما»، «فیلم‌ ساختن،» «سینماگر»، «دستور خط و نگارش»، «دست‌نامه‌ شیوه نگارش»، «گربه روی شیروانی داغ» و «۲۱ فیلم-قصه دیگر» از آثار جمشید ارجمند است. او علاوه بر ترجمه ، نقد و نویسندگی ، در زمینه ترانه هم آثار ماندگار از خود به جای گذاشته است. «ساقی نامه» یکی از این آثار است که آن در سال ۱۳۴۱ در زندان سروده بود و با صدای زنده یاد ویگن اجرا شد.
روحش شاد و یادش گرامی.

«ساقی نامه»

دامن کشان
ساقی مِی خواران
از کنار یاران
مست و گیسو افشان می گریزد.

در جام مِی
از شرنگ دوری
وز غم مهجوری
چون شرابی جوشان مِی بریزد.

دارم قلبی لرزان به رهش
دیده شد نگران
ساقی مِی خواران
از کنار یاران
مست و گیسو افشان می گریزد.

دارم چشمی گریان به رهش
روز و شب بشمارم تا بیاید.

آزرده دل
از جفای یاری
بی وفا دلداری
ماه افسونکاری شب نخفتم.

با یادش تا
دامن از کف دادم
شد جهان از یادم
راز عشقش را در دل نهفتم.

دارم چشمی گریان به رهش
روز و شب بشمارم تا بیاید.

زمستان ۱۳۴۱ - زندان قزل قلعه

لینک



74 out of 100 based on 59 user ratings 934 reviews

@