نوجواني شبيه هندوانه‌ست


نوجواني شبيه هندوانه‌ست



نوجواني شبيه هندوانه‌ست
نگران بودی نوجوانی‌ات یادت برود؟ بشوی مثل آدم‌بزرگ‌هایی که انگار از همان روز اول آدم‌بزرگ بوده‌اند؟ حالا خیالت راحت! دیگر هیچ‌وقت یادت نمی‌رود یک روز نوجوان بوده‌ای، چون چیزی از خودت را پیش دوچرخه به یادگار گذاشته‌ای.

آسمان نوجواني ستاره دارد
این مسابقه‌هه خیلی خوب تونست مُخ من رو درگیر خودش کنه. مخصوصاً اولش که نوشته بود: «ببین! تو هم می‌ترسی نوجوانی‌ات یادت برود؟» بلند‌بلند گفتم: «آره... می‌ترسم!»
همون موقع رفتم سراغ خرت و پرت‌های نوجوونی و با تعجب دیدم از نوجوونی‌ام فقط یه کُپه کاغذپاره مونده ته کمدم. از اين نامه‌هايي كه سر کلاس رد و بدل می‌شن یا آخر سال هم‌کلاسی‌ها واسه‌ي هم می‌نویسن...
کاغذهاي بازیِ کِی، کجا، با کی، چی کارِ مچاله یا چند تا جمله‌ي کوتاه مثل این: «10 سال دیگه همین روز، با هم تو پاریس رو‌به‌رو می‌شیم!» یا این یکی: «یادت باشد فاصله‌ها حریف خاطره‌ها نمی‌شوند!» از هم‌كلاسي‌هايي كه اسمشون يادم نمي‌آد يا نمي‌دونم كجان.
رفتم سراغ آهنگ‌هایی که دو سال بود سراغشون نرفته بودم. یادمه قبل خواب پنج‌بار این‌ها رو گوش می‌دادم تا خوابم ببره. باورم نمی‌شد! من عاشق این‌ها بودم؟
بعله! این‌ها تنها بقایای نوجوونی‌ام بودن و من ديگه هیچ‌کدومشون رو دوست نداشتم. انگار که متعلق به هزار سال پیش از آفرینش باشن.
خیلی حالم گرفته شد. همین‌جوری که داشتم با خودم کلنجار می‌رفتم، یه‌هو یادم به چیزی افتاد. رفیقِ روزهای نوجوونی! رفتم تو انباري پیداش کردم. یه جفت کفش که روش نقاشی کشیده بودم و بند‌های رنگی‌رنگی بهش بسته بودم. (البته بند‌های رنگی‌ا‌ش رو یادگاری دادم به دوست‌هام. امیدوارم هرجا هستن جاشون امن باشه!)
این کفش‌ یه‌جورایی نماد نوجوونی‌ام بود. خیلی باهام راه اومد. از کفش‌ها عکس گرفتم. بعدش به نظرم آسمونِ سیاهِ خالی خیلی یه جوری ‌بود... ستاره نداشت! بعد چند سال، مثل اوایل نوجوونی رفتم سراغ جعبه‌ي آبرنگم... می‌خواستم یه چيز تأثیرگذار هم بنویسم، مثلاً «نوجوونیِ من، یه شبِ بی‌ستاره، پابرهنه گذاشت و رفت...»
اما هر چی فکر کردم چیزِ تأثیرگذاری از آب در نیومد! البته من هنوز خیلی نوجوونم! شاید از نظر خیلی‌ها بزرگ شده باشم، اما نوجوون کسی است که دوچرخه بخونه! و من خوشحالم که هستم...
نیکو کریمی،16‌ساله از دماوند



آموزش شهروندی دموکراتیک به کودکان

1:

نوجواني شبيه هندوانه‌ست
پایین و بالا می‌ری و می‌افتی
شاده دلت، خنده روی لبا‌ته
چه روزای قشنگ و شیرینیه
نوجوونی شبیه آب‌نباته
یه روز می‌آد دلت برا این روزا
می‌گیره، هیچ کاری نمی‌شه کردش
يه روز خوب و گرمه نوجووني
یه روز آفتابی تو پارک و گردش
روزای پنج‌شنبه دلت می‌لرزه
بابا برات یه چیز خوب بياره
تا اسمتو تو چشمه‌ها می‌خونه
یه خنده روی صورتت می‌کاره
یه روز که از خواب پا‌‌شدی می‌بینی
آقای پستچی پشت در وايساده
باز می‌کنی، داخلشو می‌بینی
کلاسور و مدال و جامداده
نوجوونی شبیه هندوانه‌ست
قرمز و خوش‌مزه و مهربونه
کاشکی تموم نشه روزای خوبم
کاشکی می‌شد تموم نشه، بمونه
زهرا غنیمتی، 16‌ساله از جویبار


ضرورت دادنِ مسئوليت به كودكان

2:

مي‌خواين يه رازي رو بهتون بگم؟
بعضی از نوجوونا فکر می‌کنن نوجوون بودن مترادف زندانی بودنه.


قضاوت با شما!
اما یه رازی بهتون بگم؟ نوجوونا آزاد‌ترین آدمای روی زمینن! مثل آفتاب‌پرستن! خودشون‌ رو به هررنگی که بخوان درمی‌آرن.


بدخلقی و نحسی کودکان
بعضی ‌وقتا سپس سینما با دوستاشون خیلی جدی فیلم رو نقد مي‌كنن، بعضی وقتا هم تمام هم و غمشون اینه که قبل از شروع باب‌اسفنجی به خونه برسن!
امروز کتاب مورد علاقه‌شون عاشقانه‌اس، فردا جنایی، پس فردا ترسناک، هفته‌ی دیگه فانتزی.


بررسي علل تهوع و استفراغ در كودكان
هیچ چیزشون قابل پیش‌بینی نیست.


همه کودکان جهان مشکل مطالعه دارند!
امروز تو مود شعرن، یه ساعت دیگه عاشق عکاسی و صبح كه بیدار می‌شن به این نتیجه می‌رسن که برای باستان‌شناس بودن ساخته شدن! نوجوون‌ها خاصن، چون نوجوونن.


با بچه های دستفروش چگونه برخورد کنیم
فقط یه نوجوون می‌تونه کل شب توی آسمون دنبال ستاره‌ی اقبالش بگرده.
فقط یه نوجوون می‌تونه تو یه دقیقه ۶۰ تا عکس سلفی از خودش بندازه.


«بچه‌ها عزیزند اما تربیت‌شان از خودشان عزیزتر است.»
فقط یه نوجوون می‌تونه همراه یه آهنگ ساعت‌ها گریه کنه.
من یه نوجوون در حال سفرم.

کوله‌پشتی‌ام همیشه رو کولمه.

دوربینم همیشه دم دستمه.

دفترچه‌ام همیشه آماده‌اس و خودکارم همیشه پر از جوهره.

من پیش می‌رم و پیش می‌رم و پیش می‌رم.

دنیای من تشکیل شده از آهنگای جورواجور، دوستای صمیمی، عادتای قدیمی، رنگین کمونایی که نه معلومه از کجا شروع شدن و نه معلومه کجا به پایان می‌رسن، کتابایی که تک‌تک کلماتشون رو حفظم و یه دنیا خیالات بی‌انتها که فقط یه نوجوون می‌تونه داشته باشدش.
پس ‌ای نوجوونی! خیلی دوستت دارم! لطفاً تموم نشو!
نگار جعفری مذهب، 15‌ساله از تهران


62 out of 100 based on 17 user ratings 892 reviews

@